Zmodernizowane formy zatrudnienia i obniżanie kosztów

Osoby korzystające z alternatywnych form zatrudnienia nie tylko mogą zaoszczędzić, ale także osiągnąć pewną samodzielność pracowniczą, dzięki której granica między życiem zawodowym a prywatnym staje się bardziej elastyczna. Dlatego też zarówno pracodawcy jak i pracownicy coraz chętniej sięgają po nietypowe rodzaje zatrudnień. Najpopularniejszym z nich jest samozatrudnienie, jednak ogół zagadnień z nim związanych jest na tyle obszerny, że powinno się mu poświęcić osobny artykuł. Tymczasem poza samozatrudnieniem istnieją jeszcze inne formy zatrudnienia i warto im się przyjrzeć.

Outsourcing

Ta forma pracy polega na przekazaniu określonego zakresu prac (w tym całych komórek organizacyjnych) poza firmę. Dla pracodawców opłacalna dopiero, gdy jest długoterminowa.

Job-sharing

Inaczej parcelacja miejsca pracy. Polega na tym, że dwie osoby w pełnym wymiarze czasowym przyjmowane są na jeden etat (dzielą między sobą nie tylko czas pracy, ale i wynagrodzenie oraz należne świadczenia). Po wcześniejszym uzgodnieniu między sobą i z pracodawcą ustalane są elastyczne godziny pracy (najczęściej fifty-fifty). Dzięki temu manewrowi pracownicy nie skupiają się wyłącznie na pracy, porzucając przy tym życie osobiste, a zyskują większą elastyczność między tymi dwiema dziedzinami życia. Tymczasem pracodawca otrzymuje zaangażowany w pracę, wypoczęty i bardziej wykwalifikowany personel oraz płynność kadr. Ten rodzaj pracy nie podlega regulacjom prawa pracy.

Praca zdalna

  • Praca nakładcza – należy zaznaczyć, że nie jest nią umowa o pracę. Osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę nakładczą wykonują pracę samodzielnie lub przy pomocy innych osób, bez ciągłego nadzoru nakładcy, w domu lub w lokalu nakładcy. Taka umowa powinna zawierać rodzaj pracy, termin jej rozpoczęcia, zasady wynagradzania (w przypadku gdy praca nakładcza jest jedynym źródłem utrzymania, wynagrodzenie nie może być niższe od najniższego wynagrodzenia za pracę) oraz minimalną miesięczną pracę powierzoną wykonawcy. Można ją zawrzeć na czas wykonania określonej pracy albo na czas nieokreślony, czas określony oraz na okres próbny nieprzekraczający trzech miesięcy. Może ona być rozwiązana w każdej chwili za porozumieniem stron, natomiast jeśli była zawarta na czas określony to za jednomiesięcznym wypowiedzeniem, a zawarta na okres próbny – za dwutygodniowym wypowiedzeniem. Ponadto nie można takiej umowy wypowiedzieć w czasie zwolnienia lekarskiego lub urlopu wypoczynkowego. Praca nakładcza polega na świadczeniu usług na rachunek i polecenie nakładcy. Przepisy prawa pracy w odniesieniu do pracy nakładczej regulują kwestię urlopu macierzyńskiego, urlopu wypoczynkowego, wynagrodzenia, zasad bhp, prac szczególnie uciążliwych dla kobiet, odprawy pośmiertnej, odpowiedzialności wykonawcy za szkody oraz zasady odpłatności za używanie w pracy maszyn, urządzeń i narzędzi, które stanowią własność wykonawcy. Wykonawcy przysługuje prawo do urlopu na żądanie. Wykonawca podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu, ale nie podlega ubezpieczeniu wypadkowemu, a ubezpieczenie chorobowe jest dobrowolne.

 

  1. Telepraca – nie regulują jej przepisy prawa pracy. Pracodawca nie wyznacza miejsca telepracy, można ją wykonywać w domu lub mobilnie (pracownik jeździ do klientów) przy użyciu różnorodnych technik telekomunikacyjnych i informatycznych. Występują także tzw. telecentra czyli biura zlokalizowane poza siedzibą firmy dla osób, które dzieli zbyt duża odległość od firmy i które przy tym nie chcą pracować w domu. Co więcej, istnieją telechatki – zapewniają dostęp do pracy sieciowej lub np. podnoszą przez Internet kwalifikacje zawodowe. Najczęściej jest wykonywana w ramach samodzielnej działalności gospodarczej, umów cywilnoprawnych lub w charakterze podwykonawcy. Ze względu na eliminację kosztów związanych z wyposażeniem biurowym pracodawca na takim pracowniku może zaoszczędzić nawet do 40 proc.

Skrócony tydzień pracy

To praca dla osób, które są zatrudnione dodatkowo w innym miejscu. W związku z tym nie mogą pracować pięć dni w tygodniu. System ten umożliwia skrócenie ilości dni roboczych przy jednoczesnym wydłużeniu godzin pracy (nie więcej niż dwanaście godzin w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym miesiąca). Jednak ze skróconego tygodnia pracy raczej nie powinni korzystać pracownicy zajmujący się bezpośrednią obsługą klienta. Ten rodzaj pracy można stosować jedynie na wniosek pracownika.