Poradnik Przedsiębiorcy

Powered by

wFirma.pl

Poznaj
niezbędne narzędzia
do zarządzania
Twoją firmą!

Dostępne
na wszystkie
platformy

Apple Windows Android BlackBerry

Koszty uzyskania przychodów - cz. II

Przypadki, w których następuje korekta kosztów uzyskania przychodów w przykładach

W toku prowadzenia działalności gospodarczej również zdarzają się pomyłki. Mogą one dotyczyć błędnego wystawienia faktury przez sprzedawcę, a tym samym spowodują zaksięgowanie błędnej faktury u nabywcy. A ponieważ faktury mają za zadanie odzwierciedlać przebieg rzeczywistego zdarzenia, powinny być skorygowane do wartości i danych rzeczywiście odpowiadających dokonanej transakcji. Nie może jednak być tak, że to tylko i wyłącznie nabywca zdecyduje o poprawieniu danych dotyczących transakcji. O takich sytuacjach zawsze muszą być powiadomione obydwie strony sprzedaży.

Na podstawie jakich dokumentów nabywca dokonuje korekt?

Najczęściej na podstawie faktur korygujących wystawionych przez sprzedawcę. Faktury korygujące wystawia się w razie:

  • zwrotu kupionych towarów, na które została wystawiona faktura,
  • stwierdzenia pomyłki w cenie, stawce czy kwocie podatku od towarów i usług,
  • udzielenia rabatów, zwrócenia nabywcy kwot nienależnych lub zaliczek, przedpłat, zadatków lub rat, podlegających opodatkowaniu.

Wówczas następuje korekta w kosztach. W przypadku np. udzielenia rabatu wprowadzony już do księgi koszt należy poprawić. Poprawy dokonuje się dokonując kolejnego wpisu ze znakiem “-”.

Ważne!

Błędów potwierdzonych fakturą korygującą nie zmienia się skreślając zapis, ale dokonując kolejnego wpisu w księdze z datą wystawienia korekty. W przypadku zmniejszenia kwoty pierwotnej należy wprowadzić wartość ze znakiem “minus” w przypadku zwiększenia ze znakiem “plus”.

Na otrzymanej fakturze mogą się zdarzyć błędy formalne w danych sprzedawcy lub nabywcy. Mogą być one poprawione fakturą korygującą (zawsze wystawia sprzedawca) lub notą korygującą (zawsze wystawia nabywca). Z tym, że w przypadku noty korygującej nabywca ma mniejszy zakres do wprowadzania zmian w fakturze.

Leasing - księgowanie opłat leasingowych przy różnych rodzajach leasingu

Przedsiębiorcy często korzystają z zewnętrznych źródeł finansowania. W ostatnich latach dużym zainteresowaniem cieszą się leasingi, które pozwalają używać w działalności rzeczy, na których zakup nie zawsze byłoby stać firmę. Obce źródła finansowania mogą stanowić dla firmy koszt uzyskania przychodu. Warto więc poznać zasady rozliczania leasingu w kosztach firmy.

Na rynku dostępne są dwa rodzaje leasingu: leasing operacyjny i finansowy. Ich różna specyfika wymaga różnego sposobu ujęcia w kosztach, dlatego też przedsiębiorca przy podpisywaniu umowy leasingowej powinien zwrócić uwagę na jej charakter:

  • Leasing operacyjny - ponieważ rzecz leasingowana pozostaje przez cały okres leasingu własnością firmy leasingującej przedsiębiorca nie może wprowadzić jej do ewidencji środków trwałych firmy i ująć w formach w postaci odpisów amortyzacyjnych. Jak więc ująć leasing w kosztach? Kosztem w leasingu operacyjnym będą:
    • raty leasingowe (najczęściej wraz z naliczonymi już odsetkami),
    • czynsz inicjalny lub opłata wstępna wliczona w I ratę,
    • wydatki związane z eksploatacją - dotyczą np. paliwa do samochodu, kosztów napraw,
    • ubezpieczenie.
  • Leasing finansowy - tutaj przedmiot leasingu, zwykle od początku trwania umowy leasingowej jest już własnością przedsiębiorcy. Różnica więc polega na tym, co tworzy podstawę naliczania kosztu. W odróżnieniu do leasingu operacyjnego do KPiR nie będą trafiały poszczególne raty leasingu, ale kosztami uzyskania przychodu będą:
    • odpisy amortyzacyjne (gdyż leasingowana rzecz będzie środkiem trwałym firmy),
    • część odsetkowa raty leasingowej,
    • wydatki związane z eksploatacją,
    • ubezpieczenie.

Podstawą dokumentacji leasingu jest umowa oraz faktura VAT. Przy leasingu operacyjnym przedsiębiorca dokonuje księgowania poszczególnych rat leasingu na podstawie wystawianych mu comiesięcznych faktur przez firmę leasingową.