Poręczenie na zabezpieczenie wierzytelności

Jedną z wielu form prawnych zabezpieczenia wierzytelności jest tak zwane poręczenie na zabezpieczenie wierzytelności. Jest to dość popularna metoda wykorzystywana przez wierzycieli w celu ochrony swoich interesów przed niepewnym bądź niewypłacalnym klientem. W tym celu kontrahent z własnej inicjatywy, bądź z inicjatywy wierzyciela wskazuje osobę trzecią, która będzie poręczycielem. Oznacza to, że w przypadku gdy dłużnik nie wywiąże się ze swojego zobowiązania, zobowiązanie to będzie musiał spełnić poręczyciel.

Umowa poręczenia

W celu ustanowienia zabezpieczenia w formie poręczenia, konieczne jest sporządzenie umowy poręczenia, w której osoba trzecia, czyli poręczyciel zobowiązuje się do wykonania zobowiązania na rzecz wierzyciela, w wypadku gdyby dłużnik go nie spełnił. W ten sposób poręczyciel staje się współdłużnikiem i solidarnie z dłużnikiem odpowiada za jego zobowiązanie.

Umowa poręczenia zawierana jest pomiędzy wierzycielem a poręczycielem, sam dłużnik nie musi o niej wiedzieć. W oświadczeniu poręczyciela określony musi być dług główny- może być wyrażony kwotowo albo w wartości określonej procentowo (dotyczy części długu).

Ważnym elementem takiej umowy jest określenie odpowiedzialności poręczyciela. Jego odpowiedzialność może być ograniczona tylko to zobowiązania głównego, ale również do dodatkowych świadczeń jakimi mogą być odsetki za zwłokę, kary umowne itp. Wszystko zależy od zapisów jakie strony zawarły w umowie. Podobnie, strony mogą zawrzeć w umowie zapis zabezpieczający poręczyciela, który będzie mówił o tym, że wierzyciel może wystąpić do poręczyciela o spłatę zobowiązania dopiero w momencie gdy próba odzyskania należności od dłużnika głównego nie przyniesie skutku. Jest to istotne o tyle, że co do zasady, umowa poręczenia oznacza solidarną odpowiedzialność za zobowiązanie, a tym samym daje prawo wierzycielowi do wystąpienia o spełnienie świadczenia zarówno do dłużnika jak i poręczyciela.

Spełnienie świadczenia przez poręczyciela

W sytuacji gdy dłużnik główny nie spełni świadczenia, wierzyciel występuje z roszczeniem do poręczyciela, który musi uregulować dług. Gdy więc świadczenie na rzecz wierzyciela zostanie spełnione przez poręczyciela, następuje zmiana ról. Poręczyciel staje się wtedy wierzycielem w stosunku do dłużnika głównego i od niego ma prawo dochodzić swoich roszczeń.