Jednoosobowa działalność gospodarcza krok po kroku

Założenie własnego biznesu to zazwyczaj bardzo duży krok w karierze zawodowej człowieka. Wiąże się to zarówno z wydatkami, jak i ryzykiem, czy działalność gospodarcza się utrzyma i będzie przyzwoitym źródłem dochodu. Mimo wszystko coraz więcej ludzi się na nią decyduje – przede wszystkim dlatego, że nie muszą się już przed nikim tłumaczyć, ponieważ stają się swoim własnym szefem. Jak do tego doprowadzić?

Kiedy jest nam potrzebna działalność gospodarcza?

Każda czynność zarobkowa, która wykonywana jest w sposób ciągły oraz zorganizowany spełnia definicję działalności gospodarczej. W związku z tym, musi zostać zarejestrowana. Niezależnie od tego, czy potencjalny przedsiębiorca zajmuje się sprzedażą gadżetów na aukcjach internetowych, czy udziela korepetycji, czy prowadzi jednoosobowy bar na weselach. Jeżeli te czynności dają stały przychód, powinien je zalegalizować.

Chcąc założyć jednoosobową działalność gospodarczą, należy wypełnić formularz CEIDG-1. W zależności od tego, ile ma się czasu i gdzie aktualnie się znajduje, przyszły przedsiębiorca ma cztery opcje na złożenie wniosku:

  • osobiście, w urzędzie miasta lub gminy,

  • listem poleconym (poświadczonym notarialnie),

  • elektronicznie, z użyciem bezpiecznego podpisu kwalifikowanego,

  • elektronicznie, bez użycia bezpiecznego podpisu kwalifikowanego.

Więcej szczegółowych informacji na temat składania wniosku o rejestrację jednoosobowej działalności gospodarczej znajdziesz tutaj: Rozpoczęcie działalności gospodarczej - Formy organizacyjne i prawne.

Jednoosobowa działalność gospodarcza - REGON i NIP

Kiedy pomyślnie przejdzie się przez rejestrację działalności gospodarczej i oficjalnie można mówić o sobie, że jest się przedsiębiorcą, kolejnymi ważnymi formalnościami są: zdobycie Numeru Regon oraz Numeru Identyfikacji Podatkowej.

Jeżeli w momencie zakładania jednoosobowej działalności gospodarczej, przyszły przedsiębiorca miał nadany NIP, nie ulega on zmianie. Jeśli jednak w chwili składania druku rejestracyjnego CEIDG-1 nie posiada się NIPu,  zostanie on nadany po rejestracji. NIP jest niezbędny do celów podatkowych – na przykład przy podatku od towarów czy usług (w przypadku płatnika VAT). Z kolei numer REGON to podstawa w kontaktach z urzędem skarbowym czy Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Trzeba go także używać przy okazji rozliczeń oraz zawierania umów. Regon powinien też się znaleźć na wszystkich pieczęciach firmowych (zresztą tak jak NIP, adres i pełna nazwa firmy).

Jednoosobowa działalność gospodarcza: wybór formy opodatkowania

Wybór formy opodatkowania to prawdopodobnie najtrudniejszy krok w trakcie zakładania jednoosobowej działalności gospodarczej. Już podczas wypełniania wniosku CEIDG-1 należy się zdecydować na konkretną formę opodatkowania. Do wyboru są:

  • opodatkowanie na zasadach ogólnych,

  • opodatkowanie podatkiem liniowym,

  • ryczałt od przychodów ewidencjonowanych,

  • karta podatkowa.

Którą z form opodatkowania wybrać, aby przyniosła przedsiębiorcy największe korzyści i nie doprowadziła firmy do bankructwa?

Opodatkowanie na zasadach ogólnych polega na opodatkowaniu dochodów według skali podatkowej. Najprościej rzecz ujmując, dochód to różnica pomiędzy osiągniętymi przychodami a kosztami uzyskania przychodu. Ten sposób rozliczenia ma wiele pozytywów, a największym jest zdecydowanie fakt, że jeżeli nie zostanie osiągnięty żaden przychód lub nie przekroczy on 3091 złotych, wówczas nie zapłaci się żadnego podatku. Oprócz tego, w zeznaniu rocznym, można skorzystać z różnego rodzaju ulg podatkowych (internetowej, prorodzinnej itd.). Jednak jeśli dochody będą wysokie (powyżej 85. 528 zł), powinny zostać opodatkowane 32 proc. stawką. W przypadku zasad ogólnych obowiązkowe jest także prowadzenie ewidencji księgowych: księgi rachunkowych lub księgi przychodów i rozchodów.

Podatek liniowy, podobnie jak zasady ogólne to różnica pomiędzy przychodami i poniesionymi kosztami. Jednak w tym wypadku wartość podatku wynosi 19 proc. i jest stała. I właśnie to jest największym plusem tego rodzaju opodatkowania. Niezależnie od tego, ile podatnik zarobi, stawka podatku będzie zawsze taka sama. Dodatkowo, tak jak w przypadku zasad ogólnych – jeżeli nie osiągnie się żadnego przychodu, nie płaci się nic.

Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych to forma, w której opodatkowaniu podlega tylko przychód, którego nie można pomniejszyć o poniesione koszty uzyskania przychodu. Wybierając tę opcję, podatnik decyduje się na jedną z pięciu zasadniczych stawek: 3 %., 5,5 %, 8,5 %, 17 i 20 %. Stawka, jaką wybierze przedsiębiorca, zależy od rodzaju wykonywanej działalności. Rozliczając się w ten sposób trzeba prowadzić uproszczoną ewidencję przychodów (w której nie wykazuje się kosztów). Dodatkowo, każde posunięcie przedsiębiorcy musi zostać udokumentowane – jest zobligowany do przechowywania dowodów zakupów, prowadzenia ewidencji przychodów oraz wykazu środków trwałych.

Karta podatkowa cechuje się tym, że nie ma nic wspólnego z dochodem osiąganym przez przedsiębiorcę. Wysokości stawek karty podatkowej jest ustalana indywidualnie z naczelnikiem urzędu skarbowego i zależy od wielu czynników, między innymi od :

  • ilości mieszkańców miejscowości, gdzie zarejestrowano działalność,

  • rodzaju usług wykonywanych przez jednoosobową działalność gospodarczą,

  • wieku podatnika.

Kartę podatkową wybiera się przede wszystkim ze względu na to, jaką działalność otwieramy. Przeznaczona jest przede wszystkim dla firm działających w zakresie gastronomii (ze sprzedażą napojów o zawartości alkoholu do 1,5 proc.), usług rozrywkowych, edukacyjnych czy usługowych. Pełną listę działalności, które mogą skorzystać z karty podatkowej można znaleźć w art. 23 ust. 1 Ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Karta podatkowa posiada bardzo ścisłe limity zatrudnienia, oraz wymaga dodatkowych formalności. Więcej na temat karty podatkowej oraz innych form opodatkowania można przeczytać w artykule: Wybór formy opodatkowania.