Wymiana stolarki okiennej a ulga termomodernizacyjna – poradnik

Wielu właścicieli domów zastanawia się, czy wymiana stolarki okiennej a ulga termomodernizacyjna to połączenie, które pozwala na realną optymalizację podatkową. W poniższym artykule wyjaśniamy, kiedy wydatki na nowe okna mogą zostać odliczone od podstawy opodatkowania w ramach obowiązujących przepisów PIT.

Ogólne warunki stosowania ulgi termomodernizacyjnej

Warunki zastosowania ulgi termomodernizacyjnej zostały określone w art. 26h Ustawy z 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT). Na podstawie tego przepisu możemy stwierdzić, że ulga termomodernizacyjna przysługuje właścicielowi lub współwłaścicielowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu art. 3 pkt 2a Ustawy z 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane.

Podatnik będący właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego ma prawo odliczyć od podstawy opodatkowania wydatki poniesione w roku podatkowym na materiały budowlane, urządzenia i usługi związane z realizacją przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w tym budynku. Warunkiem jest zakończenie przedsięwzięcia w ciągu 3 kolejnych lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym poniesiono pierwszy wydatek.

Ulga termomodernizacyjna przysługuje wyłącznie w zakresie wydatków wymienionych w załączniku do Rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 roku w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych. Podatnik rozlicza je w zeznaniu podatkowym składanym za rok, w którym zostały poniesione.

Kwota odliczenia nie może przekroczyć 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich przedsięwzięć termomodernizacyjnych realizowanych w budynkach, których podatnik jest właścicielem lub współwłaścicielem. Wysokość wydatków ustala się na podstawie faktur wystawionych przez podatnika podatku od towarów i usług niekorzystającego ze zwolnienia z tego podatku.

Limit ulgi nie dotyczy pojedynczej inwestycji ani jednego przedsięwzięcia termomodernizacyjnego, lecz przysługuje danemu podatnikowi niezależnie od liczby realizowanych przedsięwzięć. Limit ten ma zastosowanie odrębnie do każdego z małżonków, co oznacza, że każdemu z nich przysługuje odliczenie do maksymalnej wysokości 53 000 zł.

Podatnik może skorzystać z powyższego odliczenia wtedy, gdy w wyniku realizowanego przedsięwzięcia termomodernizacyjnego nastąpi zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania budynku i efekt ten zostanie uzyskany za pomocą materiałów budowlanych, urządzeń oraz usług wymienionych w załączniku do Rozporządzenia Ministra Inwestycji i Rozwoju z 21 grudnia 2018 roku w sprawie określenia wykazu rodzajów materiałów budowlanych, urządzeń i usług związanych z realizacją przedsięwzięć termomodernizacyjnych.

W katalogu wydatków podlegających odliczeniu znajdującym się w załączniku do wspomnianego rozporządzenia w części 1 w punkcie 14 została wskazana stolarka okienna i drzwiowa, w tym okna, okna połaciowe wraz z systemami montażowymi, drzwi balkonowe, drzwi zewnętrzne, bramy garażowe, powierzchnie przezroczyste nieotwieralne.

Natomiast w części 2 katalogu wydatków w punkcie 6 wskazano montaż i wymianę stolarki okiennej i drzwiowej, w tym okien, okien połaciowych wraz z systemami montażowymi, drzwi balkonowych, drzwi zewnętrznych, bram garażowych, powierzchni przezroczystych nieotwieralnych.

Niewykorzystana część limitu jednego z małżonków nie powiększa limitu drugiego małżonka. Podatnik, który odliczył wydatki poniesione na przedsięwzięcie termomodernizacyjne, a następnie doliczył poprzednio odliczone kwoty, odnawia swój limit w wysokości dokonanego zwrotu.

Czy wymiana stolarki okiennej a ulga termomodernizacyjna to zawsze dopuszczalny wydatek?

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 czerwca 2026 roku (nr 0113-KDIPT2-2.4011.256.2026.3.EC) rozpatrywał możliwość skorzystania z ulgi termomodernizacyjnej w sytuacji, gdy wymiana stolarki okiennej została wykonana w istniejącym budynku mieszkalnym jednorodzinnym, który był jednocześnie objęty kompleksowymi pracami remontowo-modernizacyjnymi oraz przedsięwzięciem budowlanym polegającym na nadbudowie, a prace te nie zostały jeszcze zakończone.

Aby móc skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej, istotne znaczenie ma kwestia dokonania modernizacji. W tym zakresie należy wyjaśnić pojęcie „modernizacji” i „przedsięwzięcia termomodernizacyjnego”. Zgodnie ze słownikową definicją pierwszy termin oznacza unowocześnienie, uwspółcześnienie czegoś, np. produktu, trwałe ulepszenie, np. istniejącego obiektu budowlanego prowadzące do zwiększenia jego wartości użytkowej. Obejmuje prace związane z podnoszeniem walorów estetycznych i użytkowych budynku lub innego produktu.

Natomiast pojęcie „przedsięwzięcia termomodernizacyjnego” zostało zdefiniowane w Ustawie z 21 listopada 2008 roku o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Oznacza ono m.in. ulepszenie, w wyniku którego następuje zmniejszenie zapotrzebowania na energię dostarczaną na potrzeby ogrzewania i podgrzewania wody użytkowej oraz ogrzewania budynków mieszkalnych, a także całkowitą lub częściową zamianę źródeł energii na źródła odnawialne bądź zastosowanie wysokosprawnej kogeneracji.

Z powyższego wynika, że modernizować można coś, co już istnieje.

Ulga termomodernizacyjna dotyczy nie tylko budynków wybudowanych lub inwestycji zakończonych. Obejmuje ona także podatników prowadzących prace w budynku, który nie został jeszcze formalnie oddany do użytku, lecz spełnia kryteria budynku mieszkalnego jednorodzinnego w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego. Przepisy te nie pozbawiają bowiem takiego obiektu statusu budynku.

Brak formalnej zgody na użytkowanie nie wyklucza bowiem istnienia budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego.

Wydatki poniesione na przedsięwzięcie termomodernizacyjne w jednorodzinnym budynku mieszkalnym, który jest w trakcie budowy (w tym rozbudowy, nadbudowy, odbudowy) lub przebudowy i nie został jeszcze formalnie oddany do użytku, mogą stanowić wydatki, o których mowa w art. 26h ustawy o PIT. Dotyczy to zarówno nowo budowanych lub istniejących jednorodzinnych budynków mieszkalnych, jak i ich nowych części powstałych w wyniku rozbudowy, nadbudowy, odbudowy albo przebudowy.

Stosownie do art. 26h ust. 1 ustawy o PIT w momencie odliczania wydatków w ramach ulgi termomodernizacyjnej podatnik musi być właścicielem lub współwłaścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego dotyczą odliczane nakłady. Oznacza to, że w chwili dokonywania odliczenia w ustawowym terminie jednorodzinny budynek mieszkalny musi faktycznie istnieć oraz spełniać kryteria określone w art. 3 pkt 2 i 2a Prawa budowlanego.

Na tych samych zasadach odliczeniu podlegają wydatki termomodernizacyjne, które podatnicy ponieśli w trakcie rozbudowy, odbudowy, nadbudowy czy przebudowy swojego domu. Przepisy nie stanowią, że w trakcie ponoszenia wydatków termomodernizacyjnych musi zostać spełniony warunek istnienia budynku. Podatnik może zatem ponosić wydatki termomodernizacyjne jeszcze przed wybudowaniem budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 i 2a Prawa budowlanego.

Przykład 1.

Podatnik będący właścicielem budynku mieszkalnego jednorodzinnego dokonuje jego rozbudowy. W ramach przedsięwzięcia termomodernizacyjnego w starej części domu wymienia stolarkę okienną, a w nowej dokonuje jej montażu.

Czy może w ramach ulgi termomodernizacyjnej odliczyć wydatki na zakup materiałów i roboty budowlane w odniesieniu do całego budynku, tj. części istniejącej i dobudowanej?

Podatnik może odliczyć całość wydatków związanych z tą inwestycją, o ile spełni pozostałe warunki określone w art. 26h ustawy o PIT.

Podsumowując, wydatki na wymianę stolarki okiennej, obejmujące zarówno istniejącą, jak i dobudowaną część budynku, stanowią wydatki podlegające odliczeniu w ramach ulgi termomodernizacyjnej na podstawie art. 26h ustawy o PIT.