Poradnik Przedsiębiorcy

Powered by

wFirma.pl

Poznaj
niezbędne narzędzia
do zarządzania
Twoją firmą!

Dostępne
na wszystkie
platformy

Apple Windows Android BlackBerry

Środek trwały czy wyposażenie? A może zwykły wydatek?

Podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej często mają problem z tym, jak prawidłowo zaksięgować dokonane zakupy. Z księgowego i podatkowego punktu widzenia ważna jest ocena zakupu - czy jest to środek trwały, wyposażenie czy może zwykły wydatek. Jak to ocenić? Jakie kryteria muszą zostać spełnione, aby zakwalifikować zakupy do poszczególnych kategorii?

Definicja środka trwałego

Ustawa o podatku dochodowym a środek trwały

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego, a jedynie wskazuje w art. 22a składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.

Środkami trwałymi w rozumieniu ustawy o PIT są “stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  • budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  • maszyny, urządzenia i środki transportu,
  • inne przedmioty,

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.”

Środek trwały w rozumieniu ustawy o rachunkowości

Natomiast art. 3 pkt 15 Ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. stanowi, że za środki trwałe uznaje się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Artykuł rozszerza wskazaną powyżej definicję o ulepszenia w obcych środkach trwałych oraz inwentarz żywy.

Jakie warunki musi spełniać zakup, aby był uznany za środek trwały?

Dla prawidłowego ustalenia kosztów uzyskania przychodów istotne jest kwalifikowanie nabytych składników majątku zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o PIT.

Zatem aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za środek trwały, musi on de facto spełniać jednocześnie 5 warunków:

  1. stanowić własność lub współwłasność podatnika,
  2. być nabytym lub wytworzonym we własnym zakresie,
  3. być kompletnym i zdatnym do użytku w dniu przyjęcia do używania,
  4. mieć przewidywany okres używania dłuższy niż rok,
  5. być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddanym do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Powyższa definicja środka trwałego stworzona została w oparciu na możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, przy czym wartością graniczną jest tu kwota 3500 zł netto (w przypadku czynnych podatników VAT). Jeśli wartość początkowa środka trwałego nie przekracza wspomnianej kwoty, podatnik zgodnie z przepisami ustawy może nie wprowadzać go do ewidencji środków trwałych, a tym samym nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych, a wydatki poniesione na jego nabycie zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do użytkowania. W takim wypadku zakupiona dla celów firmowych rzecz, której wartość nie przekracza określonej kwoty, nie podlega wpisowi do ewidencji środków trwałych.