Poradnik Przedsiębiorcy

Środek trwały czy wyposażenie? A może zwykły wydatek?

Podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej często mają problem z tym, jak prawidłowo zaksięgować dokonane zakupy. Z księgowego i podatkowego punktu widzenia ważna jest ocena zakupu - czy jest to środek trwały, wyposażenie czy może zwykły wydatek. Jak to ocenić? Jakie kryteria muszą zostać spełnione, aby zakwalifikować zakupy do poszczególnych kategorii?

Definicja środka trwałego

Ustawa o podatku dochodowym a środek trwały

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie podaje wprost definicji środka trwałego, a jedynie wskazuje w art. 22a składniki majątku, które przy spełnieniu określonych warunków można uznać za środki trwałe podlegające amortyzacji.

Środkami trwałymi w rozumieniu ustawy o PIT są “stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  • budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  • maszyny, urządzenia i środki transportu,
  • inne przedmioty,

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.”

Środek trwały w rozumieniu ustawy o rachunkowości

Natomiast art. 3 pkt 15 Ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. stanowi, że za środki trwałe uznaje się rzeczowe aktywa trwałe i zrównane z nimi, o przewidywanym okresie ekonomicznej użyteczności dłuższym niż rok, kompletne, zdatne do użytku i przeznaczone na potrzeby jednostki. Artykuł rozszerza wskazaną powyżej definicję o ulepszenia w obcych środkach trwałych oraz inwentarz żywy.

Jakie warunki musi spełniać zakup, aby był uznany za środek trwały?

Dla prawidłowego ustalenia kosztów uzyskania przychodów istotne jest kwalifikowanie nabytych składników majątku zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o PIT.

Zatem, aby dany składnik majątku mógł zostać uznany za środek trwały, musi on de facto spełniać jednocześnie 5 warunków:

  1. stanowić własność lub współwłasność podatnika,
  2. być nabytym lub wytworzonym we własnym zakresie,
  3. być kompletnym i zdatnym do użytku w dniu przyjęcia do używania,
  4. mieć przewidywany okres używania dłuższy niż rok,
  5. być wykorzystywany przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddanym do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy leasingu.

Powyższa definicja środka trwałego stworzona została w oparciu na możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, przy czym wartością graniczną jest tu kwota 10 000 zł netto (w przypadku czynnych podatników VAT). Jeśli wartość początkowa środka trwałego nie przekracza wspomnianej kwoty, podatnik zgodnie z przepisami ustawy może nie wprowadzać go do ewidencji środków trwałych, a tym samym nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych, a wydatki poniesione na jego nabycie zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu oddania do użytkowania. W takim wypadku zakupiona dla celów firmowych rzecz, której wartość nie przekracza określonej kwoty, nie podlega wpisowi do ewidencji środków trwałych.

Uwaga!

Do końca 2017 roku wartością graniczną była kwota 3500 zł netto (w przypadku czynnych podatników). Oznaczało to, że obowiązkowa amortyzacja w czasie była konieczna dla składników majątku o wartości powyżej 3500 zł, których przewidywany okres w firmie był powyżej roku. Natomiast od 2018 roku nastąpiło podwyższenie progu, który umożliwia ujęcie wydatku bezpośrednio w kosztach, bez konieczności ujmowania go w środkach trwałych. Mianowicie jeśli wartość składnika majątku będzie wynosić do 10 000 zł netto, to taki wydatek podatnik może ująć bezpośrednio w kosztach, nie musi wprowadzać go do środków trwałych firmy. 

Środki trwałe bez amortyzacji

Ponadto ustawa o PIT przewiduje kwalifikowanie do środków trwałych składników majątku, które nie podlegają amortyzacji. Mowa w tym wypadku o artykule 22c ww. ustawy, gdzie wskazano, iż amortyzacji nie podlegają:

  • grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,
  • budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu,
  • dzieła sztuki i eksponaty muzealne,
  • wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1,
  • składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tej działalności 

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Definicja środka trwałego w praktyce

Kwalifikowania danych składników majątku przedsiębiorstwa do środków trwałych należy zatem dokonywać w oparciu na kryteriach wynikających z ustaw.

Przykład 1.

Podatnik zakupił maszynę służącą do produkcji sprzedawanych przez przedsiębiorstwo wyrobów. Maszyna będzie użytkowana w działalności przez okres dłuższy niż rok. Wartość tej maszyny wynikająca z faktury zakupu wynosi 10000 zł netto, dodatkową pozycją na fakturze jest montaż/instalacja tej maszyny w kwocie 850 zł netto. Zatem wartość początkowa maszyny dla czynnego podatnika VAT, któremu przy nabyciu przysługiwało prawo odliczenia, będzie wynosiła 10850 zł i podatnik zobowiązany jest ująć ją w ewidencji środków trwałych.

Zatem w przypadku elementów majątku, których okres użytkowania w działalności przekracza jeden rok, a ich wartość kwotę 10000 zł netto, podatnik nie ma wyboru i musi zakwalifikować je do środków trwałych.

Powyższe nie oznacza jednak, że składników majątku o wartości nieprzekraczającej 10000 zł netto nie można wprowadzić do ewidencji środków trwałych. Jeśli dany składnik majątku spełnia definicję zawartą w art. 22a, mimo iż jego wartość jest mniejsza niż 10000 zł, podatnik - w kwestii podatkowego rozliczenia zakupu - ma do wyboru trzy możliwości:

  1. wprowadzić składnik do ewidencji środków trwałych i dokonywać planowych odpisów amortyzacyjnych w ustalonym okresie amortyzacji;
  2. wprowadzić do ewidencji środków trwałych jako składnik o niskiej jednostkowej wartości z możliwością dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego w miesiącu oddania do używania lub w miesiącu następnym (art. 22f ust. 3 UPDOF);
  3. nie zaliczać składnika majątku o niskiej wartości do ewidencji środków trwałych, a wydatek na jego zakup zaksięgować bezpośrednio w koszty, w miesiącu oddania do użytkowania (art. 22d ust. 1 UPDOF).

Definicja wyposażenia

Wyposażenie wg rozporządzenia w sprawie KPiR

Jak wskazuje § 3 pkt 7 Rozporządzenia MF w sprawie prowadzenia PKPiR z dnia 26.08.2003 r., wyposażenie to rzeczowe składniki majątku, związane z wykonywaną działalnością, niezaliczone zgodnie z przepisami Ustawy o podatku dochodowym, do środków trwałych. Zgodnie natomiast z kolejnym § 4 pkt 2 tego samego rozporządzenia ewidencją wyposażenia obejmuje się wyposażenie, którego wartość początkowa, w rozumieniu odrębnych przepisów, przekracza 1.500 zł netto.

Jak wynika z powyższych przepisów, do wyposażenia zalicza się zatem te składniki majątku, których nie ujęto w ewidencji środków trwałych, a których wartość jednostkowa przekracza kwotę 1500 zł. Oznacza to, że do wyposażenia kwalifikujemy te składniki majątku, których okres użytkowania jest krótszy niż rok, natomiast te spośród nich, których wartość przekracza 1500 zł netto podlegają wpisowi do ewidencji wyposażenia.

Definicja wyposażenia w praktyce

Zatem jeśli wartość zakupionego sprzętu przekracza kwotę 1500 zł netto, ale okres jego użytkowania będzie krótszy niż rok, to sprzęt ten należy ująć w ewidencji wyposażenia.

Przykład 2.

Podatnik zakupił laptop na potrzeby działalności za kwotę 1999 zł netto. Postanowił nie wprowadzać go do ewidencji środków trwałych przez wzgląd na fakt, iż jego wartość nie przekracza kwoty 10000 zł netto, a laptop będzie użytkowany w działalności krócej niż rok. Komputer ten powinien zatem wprowadzić do ewidencji wyposażenia.

Podsumowując, wyposażeniem są składniki majątku, których przewidywany okres użytkowania nie przekracza roku. Jednakże wpisowi do ewidencji wyposażenia podlegają tylko te, których wartość przekracza 1500 zł netto. Pozostałe składniki (o niższej wartości) również uznaje się za wyposażenie, ale nie ma obowiązku ujmowania ich w ewidencji. Jednakże w obu przypadkach wydatki na zakup tych składników majątku podatnik zalicza bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów. Tak więc cechami decydującymi o zaliczeniu danego składnika majątku do ewidencji wyposażenia będą jednocześnie:

  • okres użytkowania - krótszy niż rok, i
  • wartość początkowa - wyższa niż 1500 zł,

Środek trwały czy wyposażenie?

Zgodnie z obowiązującymi przepisami za środek trwały uznajemy przede wszystkim składnik majątku, którego przewidywany okres użytkowania jest dłuższy niż rok oraz którego wartość początkowa przekracza kwotę 10000 zł netto. O tym, czy dany sprzęt jest środkiem trwałym, czy też nie, decyduje zatem bezpośrednio definicja wynikająca z ustaw (u.o.r., u.p.d.o.f., u.p.d.o.p). Za środek trwały może być również uznany majątek, którego wartość jest niższa niż 10000 zł, będzie to wtedy środek trwały niskocenny.

Tak więc większość otaczających nas rzeczy jest środkami trwałymi, lecz ze względu na ich niską wartość przepisy nie wymagają wprowadzania ich do ewidencji środków trwałych. Zdarza się, że podatnicy zakupują sprzęty o wartości przekraczającej kwotę 10000 zł, których jednak - ze względu na planowany okres użytkowania krótszy niż rok - nie ujmują w ewidencji środków trwałych. Sprzęt taki staje się zatem wyposażeniem. Ujmowany jest bezpośrednio w kosztach oraz wpisywany do ewidencji wyposażenia. Podstawą w tej kwestii jest jednak fakt, że sprzęt ten nie może być wykorzystywany w działalności dłużej niż rok. Zatem z upływem tego okresu powinien być co do zasady np. sprzedany bądź zlikwidowany.

Przykład 3.

Podatnik kupuje maszynę do produkcji butelek za kwotę 11000 zł netto, zakłada, że produkcję przy użyciu tej maszyny będzie prowadził przez okres 10 miesięcy, gdyż na taki czas podpisał kontrakt z klientem. Podatnik ujmuje zatem zakupioną maszynę w ewidencji wyposażenia i bezpośrednio zalicza ten wydatek do kosztów uzyskania przychodów.

Co w sytuacji, gdy wyposażenie użytkowane jest jednak dłużej niż 1 rok?

Problem pojawia się jednak w sytuacji, gdy podatnik z przedstawionego powyżej przykładu postanowi użytkować maszynę dłużej niż przewidział na początku.

Konsekwencje braku uznania wydatku za środek trwały

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych przewiduje również konsekwencje nieujęcia w ewidencji środków trwałych, które pomimo początkowych założeń pozostaną w firmie przez okres dłuższy niż 12 miesięcy, o czym mowa w art. 22e. Artykuł ten wskazuje, że jeżeli podatnicy nabędą lub wytworzą we własnym zakresie składniki majątku wymienione w art. 22a ust. 1 i art. 22b ust. 1, o wartości początkowej przekraczającej 10000 zł, i ze względu na przewidywany przez nich okres używania równy lub krótszy niż rok nie zaliczą ich do środków trwałych, a faktyczny okres ich używania przekroczy rok - są oni obowiązani, w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:

  • zaliczyć te składniki do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, przyjmując je do ewidencji w cenie nabycia albo koszcie wytworzenia;
  • zmniejszyć koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia lub kosztem wytworzenia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres ich dotychczasowego używania, obliczonych dla środków trwałych przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych, stanowiącym załącznik nr 1 do ustawy, a dla wartości niematerialnych i prawnych - przy zastosowaniu zasad określonych w art. 22m. Jeżeli różnica ta jest wyższa od kosztów danego miesiąca, to nierozliczona nadwyżka kosztów pomniejsza koszty w następnych miesiącach.
  • stosować stawki amortyzacji, o których mowa w pkt 2, w całym okresie dokonywania odpisów amortyzacyjnych;
  • wpłacić, w terminie do 20 dnia tego miesiąca, do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku do dnia, w którym okres ich używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek wykazać w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 lub 1a pkt 2; odsetki od różnicy, o której mowa w pkt 2, są naliczane według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia składnika majątku do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Powyższe przepisy stosuje się również w przypadku, gdy najpierw zaliczono wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie składników majątku o wartości początkowej przekraczającej 10000 zł do kosztów uzyskania przychodów, a następnie zaliczono te składniki do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przed upływem roku od dnia ich nabycia lub wytworzenia. W takiej sytuacji odsetki nalicza się do dnia zaliczenia tych składników do środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych.

Błędne zakwalifikowanie zakupu spowoduje konieczność korekty

Powyższe oznacza, że jeśli podatnicy nabywając środki trwałe o wartości przekraczającej 10000 zł netto i nie wprowadzą go do ewidencji środków trwałych z zamysłem, iż będzie on użytkowany krócej niż rok, będą zmuszeni skorygować koszty za poprzednie okresy podatkowe, jeśli okaże się, że faktyczny okres ich użytkowania przekroczy rok. Związane jest to z koniecznością przekwalifikowania składnika majątku będącego wyposażeniem na środek trwały, a co za tym idzie również zapłacenia odsetek od zaległości w podatku dochodowym.

Podsumowując, przepisy dają podatnikowi możliwość zaliczenia nawet wysokocennych (powyżej 10000 zł netto) składników majątku bezpośrednio w koszty, bez konieczności wprowadzania ich na środki trwałe, pod warunkiem jednak, iż nie będą one użytkowane w działalności gospodarczej dłużej niż rok. Czyli przez upływem roku zostaną np. zużyte i zastąpione nowym, zostaną zbyte odpłatnie bądź nie, czy też przekazane na potrzeby własne. W innej sytuacji podatnik będzie musiał ponieść opisane powyżej konsekwencje. Zatem jeśli po upływie 12 miesięcy składnik wyposażenia nadal będzie wykorzystywany w prowadzonej działalności, stanie się automatycznie środkiem trwałym.

Poza skutkami finansowymi konieczna jest również formalna zmiana w samej Ewidencji. Powinien się w niej znaleźć się zapis likwidujący wyposażenie, bez względu na to, jaki był powód:

  • sprzedaż czy
  • zmiana przeznaczenia.

Kiedy zakupionego sprzętu nie wprowadza się do ewidencji środków trwałych i do ewidencji wyposażenia?

Znając definicję środków trwałych oraz zasady ujmowania składników majątku w ewidencji wyposażenia, można stwierdzić, iż:

  • składniki majątku o wartości powyżej 10000 zł netto, których przewidywany okres użytkowania przekracza rok, podlegają wpisowi do ewidencji środków trwałych,
  • składniki majątku nieujęte w EŚT o wartości większej niż 1500 zł netto, których przewidywany okres użytkowania jest krótszy niż rok, należy ująć w ewidencji wyposażenia.

Zatem zgodnie z powyższym do środków trwałych nie zalicza się składników majątku, których przewidywany okres użytkowania nie przekracza roku. Wydatki na zakup takich sprzętów, bez względu na ich wysokość, księguje się bezpośrednio do kosztów.

Jeżeli natomiast chodzi o kwalifikowanie niskocennych składników majątku, podatnik ma sporą dowolność. Może je ująć w ewidencji środków trwałych i zamortyzować jednorazowo (art. 22f ust. 3 u.p.d.o.f.) bądź wydatki na ich zakup zaliczyć bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów w miesiącu przyjęcia do użytkowania i nie wprowadzać ich do EŚT.

Podsumowując, nabyte składniki majątku, których nie zaliczono do środków trwałych i których wartość początkowa nie przekracza kwoty 1500 zł netto, nie trzeba ujmować w żadnej ewidencji. Mogą one zostać zaliczone do KUP bezpośrednio w dniu przyjęcia do użytkowania.

Przykład 4.

Podatnik świadczący usługi remontowe zakupił na potrzeby działalności wiertarkę za kwotę 700 zł netto. Zakup ten na podstawie faktury jest bezpośrednio ujmowany w kosztach w kolumnie 13 KPiR i nie podlega wpisowi do ewidencji wyposażenia. Nie ma w tym wypadku również znaczenia, że wiertarka będzie użytkowana w działalności np. przez okres 2 lat - fakt ten nie skutkuje koniecznością zaliczenia sprzętu do środków trwałych, gdyż ze względu na niską wartość podatnik ma wybór odnośnie kwalifikacji takiego składnika majątku.

Konsekwencje wprowadzenia wydatku do ewidencji wyposażenia i ewidencji środków trwałych

Sposób zakwalifikowania składników majątku przedsiębiorstwa - czy to do środków trwałych, czy też jako wyposażenie - będzie miał swoje skutki w późniejszych zdarzeniach gospodarczych np. przy likwidacji działalności, czy też zaliczeniu do kosztów ich modernizacji etc.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż nie ma możliwości wprowadzenia jednego składnika majątku jednocześnie do ewidencji środków trwałych i ewidencji wyposażenia. Dany składnik majątku może być albo środkiem trwałym, albo elementem wyposażenia. Jeżeli więc dany sprzęt został ujęty w ewidencji środków trwałych, nie ujmuje się go już w ewidencji wyposażenia - i odwrotnie.

Środek trwały o wartości powyżej 10000 zł

Jeżeli wartość zakupionego sprzętu przekracza kwotę 10000 zł netto, a przewidywany okres jego użytkowania jest dłuższy niż rok, to sprzęt ten należy wprowadzić do ewidencji środków trwałych. Skutkiem tego jest zaliczenie wydatków związanych z jego zakupem do kosztów uzyskania przychodów na podstawie odpisów amortyzacyjnych. Zatem proces zaliczania do kosztów wartości środka trwałego jest rozłożony w czasie - nie zostaje ona ujęta w kosztach bezpośrednio na podstawie faktury zakupu. Ponadto wszystkie operacje dotyczące danego środka trwałego np. likwidacja czy sprzedaż powinny mieć odzwierciedlenie w tejże ewidencji. Podobnie w przypadku ich modernizacji/ulepszenia - wydatki ponoszone na ten cel, nie będą odnoszone bezpośrednio do kosztów, a będą zwiększały wartość początkową środka trwałego.

Przykładowo, jeśli podatnik zakupił maszynę, którą wprowadził na środki trwałe, a po pół roku dokupił dodatkowy moduł do tej maszyny o wartości 4000 zł, to wartość tego modułu będzie zwiększała wartość początkową maszyny i zostanie ujęta w kosztach w postaci odpisów amortyzacyjnych.

Niskocenne składniki majątku w ewidencji środków trwałych

Należy również pamiętać, że składniki majątku o okresie użytkowania powyżej roku, których wartość nie przekracza 10000 zł netto, również można wprowadzić do ewidencji środków trwałych. Ponadto, niskocenne środki trwałe mogą zostać zamortyzowane jednorazowo.

Natomiast w przypadku wyposażenia - jego zakup wliczany jest bezpośrednio w koszty w miesiącu przekazania do użytkowania, niezależnie od jego wartości, przy czym istotny jest tu okres użytkowania.

Zarówno w przypadku środków trwałych, jak i wyposażenia konieczne jest ujęcie tych składników majątku w spisie z natury, sporządzanym dla celów VAT w związku z likwidacją działalności. Oznacza to, że podatnik likwidując prowadzoną działalność gospodarczą, musi zgodnie z Ustawa o podatku od towarów i usług naliczyć VAT od składników ujętych w remanencie. W spisie z natury dla celów podatku VAT przy likwidacji działalności ujmuje się zgodnie z art. 14 ust. 1 i ust. 4 ustawy o VAT towary własnej produkcji i towary, które po nabyciu nie były przedmiotem dostawy, w stosunku do których podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego. Przy czym przez towary w tym wypadku należy rozumieć między innymi właśnie środki trwałe oraz wyposażenie. Zatem VAT, który podatnik odliczył przy zakupie składników majątku, musi niejako ponownie naliczyć i odprowadzić do US, gdyż pozostałe po zlikwidowanej działalności sprzęty nie będą już służyły czynnościom opodatkowanym.

Przykład 5.

Przedsiębiorca zakupił komputer o wartości 1600 zł netto na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i wprowadził go do ewidencji wyposażenia. Po upływie pół roku podatnik postanowił zlikwidować działalność. W tej sytuacji musi on w spisie z natury sporządzonym na dzień likwidacji działalności ująć powyższy komputer, a tym samym naliczyć podatek VAT od jego wartości. 

Zmiana przeznaczenia środka trwałego lub wyposażenia

Zarówno środki trwałe, jak i wyposażenie rozpatruje się w analogiczny sposób w przypadku ich sprzedaży po zlikwidowaniu działalności gospodarczej. Jeśli sprzedaż składników majątku nastąpi przed upływem 6 lat od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu likwidacji działalności, będzie generowała przychód z działalności gospodarczej i dochód uzyskany z tej sprzedaży będzie podlegał opodatkowaniu.

Przykład 6.

Podatnik na potrzeby działalności zakupił drukarkę o wartości 4100 zł, wprowadził ją do środków trwałych i amortyzował metodą liniową. Po upływie dwóch lat przedsiębiorca postanowił sprzedać urządzenie. W tym wypadku przychód ze sprzedaży składnika majątku powinien być odpowiednio udokumentowany i wykazany w KPiR jako pozostałe przychody z działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowany na zasadach przewidzianych dla prowadzonej działalności.

Co prawda nowelizacja ustawy o podatku dochodowym zniosła konieczność opodatkowania dochodu z tytułu remanentu likwidacyjnego, to jednak sprzedaż ujętych w wykazie składników majątku przed upływem 6 lat, licząc od pierwszego dnia miesiąca po miesiącu dokonania likwidacji działalności gospodarczej, będzie podlegała opodatkowaniu tak jak przychód z działalności.

Optymalne zakwalifikowanie zakupu składników majątku pod względem podatkowym

Kwalifikowanie zakupu składników majątku (szczególnie niskocennych) zależy więc w dużej mierze od podatnika. To podatnik decyduje, czy dany sprzęt będzie użytkowany przez okres dłuższy niż rok i zaliczy go do środków trwałych, czy też będzie użytkowany krócej i zostanie ujęty w ewidencji wyposażenia bądź ze względu na niską wartość trafi bezpośrednio do kosztów bez dodatkowego ewidencjonowania. Mimo ram wartościowych czy okresu użytkowania jakie narzucają przepisy istnieje możliwość wyboru optymalnego dla przedsiębiorcy rozliczenia zakupu składnika majątku pod względem podatkowym.

O ile w przypadku, gdy podatnik osiąga znaczne dochody w danym okresie rozliczeniowym i istotne z punktu widzenia zmniejszenia obciążeń podatkowych jest bezpośrednie ujmowanie w kosztach dokonywanych zakupów, tak w przypadku, gdy tych przychodów nie ma bądź są małe korzystniejsze może być rozliczenie tych kosztów w czasie.

Zaliczenie zakupionego sprzętu bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów wpłynie na wysokość zobowiązania podatkowego w bieżącym okresie rozliczeniowym. Zatem korzystne wydaje się kwalifikowanie zakupionych składników majątku do wyposażenia bądź ze względu na ich wartość nie ujmowanie ich w ewidencji, a jedynie bezpośrednio w kosztach. Jednakże gdy dany sprzęt w świetle przepisów należy uznać za środek trwały, powinien on być wprowadzony do ewidencji, a koszty związane z jego zakupem rozłożone w czasie zgodnie z wysokością przypadających na poszczególne okresy odpisów amortyzacyjnych.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że podatnicy mogą kształtować proces amortyzacji składników majątku, a tym samym wpływać na wysokość miesięcznych odpisów, które odnoszone będą w koszty. W takim wypadku istnieje do wyboru kilka metod amortyzacji, dzięki czemu można wybrać tę, która będzie optymalna. W przypadku, gdy przedsiębiorca płaci zaliczki na podatek dochodowy w stałej znacznej wysokości, warto wybrać taką metodę amortyzacji, która pozwoli na równomierne rozłożenie rozłożenie odpisów w czasie (metoda liniowa).

Ponadto podatnik może skorzystać w niektórych przypadkach z amortyzacji jednorazowej i zaliczyć zakup w całości w koszty w miesiącu przyjęcia go do użytkowania, bądź zastosować stawki indywidualne albo metodę degresywną. Trzeba mieć jednakże na uwadze, iż nie zawsze szybkie odniesienie w koszty wydatków poniesionych na nabycie czy wytworzenie składników majątku będzie zasadne i korzystne.