Poradnik Przedsiębiorcy

Przedawnione wierzytelności nie są kosztem podatkowym

Przedsiębiorcy od dłuższego czasu prowadzący swoje firmy doskonale zdają sobie sprawę, że spadek dynamiki wzrostu gospodarczego przyczynia się zazwyczaj do problemów finansowych części działalności. W konsekwencji niektórzy kontrahenci mogą zalegać ze spłatą swoich zobowiązań z tytułu dostaw. Tego typu wierzytelności zwykle po dwóch latach ulegają przedawnieniu. Czy wówczas przedsiębiorca może zakwalifikować je do kosztów uzyskania przychodów? Jak rozliczać przedawnione wierzytelności?

Przedawnienie wierzytelności - kiedy następuje?

Kwestia przedawnienia wierzytelności została uregulowana w Kodeksie cywilnym. I tak zgodnie z art. 554 KC wierzytelności z tytułu sprzedaży przedsiębiorców przedawniają się z upływem dwóch lat.

Art. 554 Kodeku cywilnego

"Roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z upływem lat dwóch."

Co ważne, zgodnie z art. 120 par. 1 Kc bieg przedawnienia wierzytelności rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Bieg przedawnienia wierzytelności może zostać przerwany:

  1. przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia;
  2. przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje;
  3. przez wszczęcie mediacji.

Ważne!

Po każdym przerwaniu przedawnienia wierzytelności biegnie ono na nowo.

Przedawnione wierzytelności nie mogą być kosztem

Jak wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o PIT, kosztem podatkowym mogą być wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Z kolei art. 23 ust. 1 pkt 17 ustawy o PIT  wskazuje, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wierzytelności odpisanych jako przedawnione. Z regulacji tej należy wnioskować, że kosztem uzyskania przychodów mogą być jedynie te wierzytelności, które nie uległy przedawnieniu, są nieściągalne i które zostały uprzednio wykazane jako przychód podatnika.

Ważne!

Kosztem podatkowym mogą być wierzytelności nieściągalne, których nieściągalność została uprawdopodobniona.