Jakie są skutki podatkowe przelewów od narzeczonego na wspólne konto?

Wielu partnerów zastanawia się, czy przekazywanie środków pieniężnych na wspólne gospodarstwo domowe generuje określone obowiązki fiskalne. W poniższym artykule zastanowimy się, jak wyglądają skutki podatkowe przelewów od narzeczonego na wspólne konto, przeznaczonych wyłącznie na pokrywanie bieżących kosztów utrzymania gospodarstwa domowego, oraz czy stanowią one nabycie podlegające opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Nie każde przekazanie środków na rachunek bankowy stanowi darowiznę

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 2 Ustawy z 28 lipca 1983 roku o podatku od spadków i darowizn: podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem darowizny, polecenia darczyńcy.

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Jak wynika z treści art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy, w przypadku nabycia w drodze darowizny obowiązek podatkowy powstaje: z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy: opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 5733 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do III grupy podatkowej (do tej grupy należy narzeczony).

Aby poprawnie odpowiedzieć na postawione we wstępie pytanie, należy wyjaśnić, kiedy mamy do czynienia z darowizną. W tym zakresie konieczne będzie sięgnięcie do Ustawy z 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (dalej: kc).

Zgodnie bowiem z art. 888 § 1 kc przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swego majątku.

Darowizna to czynność mająca na celu dokonanie przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu. Najczęściej polega ona na przesunięciu określonego dobra z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie to ma charakter nieodpłatny, ponieważ druga strona umowy nie zobowiązuje się do żadnego świadczenia wzajemnego.

W konsekwencji darowizna nakłada na darczyńcę obowiązek spełnienia świadczenia polegającego na nieodpłatnym przysporzeniu obdarowanego kosztem własnego majątku. Zawarcie takiej umowy wymaga, aby w jej rezultacie, na skutek działania darczyńcy, stan posiadania obdarowanego uległ zwiększeniu.

Skoro podstawową cechą darowizny jest powiększenie majątku obdarowanego, to otrzymywania od narzeczonego środków pieniężnych na prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego (w tym na opłaty za mieszkanie, rachunki, media i zakupy spożywcze) nie można uznać za nabycie majątku na wyłączną własność, gdyż fundusze te służą pokrywaniu bieżących kosztów utrzymania.

Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 2 kwietnia 2026 roku (nr 0111-KDIB1-1.4015.2.2026.2.KM):

Środki pieniężne otrzymane przez Panią od narzeczonego przeznaczane wyłącznie na pokrywanie bieżących kosztów utrzymania wspólnego gospodarstwa domowego (takich jak: czynsz, opłaty za media, zakupy żywnościowe), nie stanowią dla Pani przysporzenia, a tym samym należy stwierdzić, że czynność ta (otrzymanie środków pieniężnych od narzeczonego na ww. cele) nie posiada elementów charakterystycznych dla nabycia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Skutki podatkowe przelewów od narzeczonego na wspólne konto – kiedy podatek od spadków i darowizn od narzeczonego nie występuje?

Analizując przedstawiony przypadek, nie można pominąć przepisów Ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT). W pierwszej kolejności wskażmy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT opodatkowaniu nie podlega przychód w zakresie, w jakim stosuje się przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn.

W rezultacie, jeżeli w opisanej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn, może pojawić się obowiązek w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jak wynika z treści art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychód należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego – zarówno pieniężną, jak i niepieniężną, w tym świadczenia otrzymane nieodpłatnie. Pojęcie to obejmuje również takie sytuacje prawne i gospodarcze, których skutkiem jest realne, mające konkretny wymiar finansowy zwiększenie majątku innej osoby.

Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 14 listopada 2025 roku (nr 0115-KDIT2.4011.536.2025.4.KC; 0111-KDIB2-3.4015.338.2025.3.AD), jeżeli nie będzie miało zastosowania wyłączenie wynikające z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o PIT, zgodnie z którym opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają przychody objęte przepisami o podatku od spadków i darowizn, zastosowanie znajdą przepisy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy o PIT: wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
4. w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W konsekwencji może dojść do sytuacji, w której otrzymanie od narzeczonego środków pieniężnych nieuznanych za darowiznę zostanie zakwalifikowane jako przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o PIT.

Otrzymane środki należy wykazać w zeznaniu PIT-36 składanym za rok, w którym doszło do ich przekazania. Przychód ten sumuje się z innymi dochodami osiągniętymi w tym okresie i opodatkowuje na zasadach ogólnych, według skali określonej w art. 27 ust. 1 ustawy o PIT.

Dodatkowo należy podkreślić, że w tym przypadku nie znajdzie zastosowania zwolnienie od podatku określone w art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o PIT. Zgodnie z tym przepisem wolna od podatku jest wartość świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczona zgodnie z art. 11 ust. 2–2b, otrzymanych od osób zaliczonych do I i II grupy podatkowej w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn.

Jak już wskazaliśmy, narzeczony jest zaliczany do III grupy podatkowej w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn, co oznacza, że nie jest objęty zakresem podmiotowym art. 21 ust. 1 pkt 125 ustawy o PIT.

Podsumowując, w sytuacji gdy osoba fizyczna otrzymuje od narzeczonego środki przeznaczane następnie na zaspokojenie potrzeb wspólnego gospodarstwa domowego, nie mamy do czynienia z opodatkowaną darowizną. Jednocześnie, jeżeli dochodzi do nieproporcjonalnego pokrywania wydatków przez jednego z partnerów, po drugiej stronie może powstać przychód z nieodpłatnych świadczeń, który nie korzysta ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób fizycznych.