Jednym z możliwych odliczeń w ramach rocznego zeznania podatkowego jest ulga rehabilitacyjna. W związku z tym wielu podatników zastanawia się, czy przepisy podatkowe pozwalają na odliczenie usług stomatologicznych od podatku w ramach wspomnianej ulgi. Szczegóły i kluczowe warunki przedstawiamy w dalszej części artykułu.
Ulga rehabilitacyjna a odliczenie usług stomatologicznych od podatku PIT
Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawa o PIT): podstawę obliczenia podatku stanowi dochód po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.
Zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w art. 26 ust. 7 i 7b–7g ustawy o PIT, natomiast rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy.
Przepis art. 26 ust. 7a pkt 3 i 6b ustawy o PIT stanowi, że: za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na: […]
zakup, naprawę lub najem indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, oraz wyposażenia umożliwiającego ich używanie zgodnie z przewidzianym zastosowaniem, niewymienionych w wykazie, o którym mowa w pkt 2a, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego;
[…]
odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Według art. 26 ust. 7 pkt 4 ustawy o PIT: wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty – w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1–3.
Na podstawie art. 26 ust. 7d ustawy o PIT można wskazać, że: warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:
orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Odliczeniu od dochodu podlegają co do zasady wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności. Wyjątek stanowi sytuacja, w której w dokumencie tym wskazano, że niepełnosprawność datuje się wcześniej niż dzień wydania orzeczenia. W takim przypadku podatnik ma prawo odliczyć wydatki poniesione po dniu określonym jako data ustalenia niepełnosprawności.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że warunkiem odliczenia wydatków na cele rehabilitacyjne, stosownie do treści art. 26 ust. 7d analizowanej ustawy jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.
Dlaczego odliczenie usług stomatologicznych od podatku nie zawsze jest możliwe?
Z treści art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o PIT wynika, że podatnik w ramach ulgi rehabilitacyjnej może odliczyć od dochodu wyłącznie wydatki na zakup sprzętu, urządzeń indywidualnego przeznaczenia, niezbędnego w rehabilitacji oraz ułatwiającego wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.
Określenie „indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji” odnosi się wyłącznie do przedmiotów o charakterze szczególnym (niestandardowym), które ułatwiają osobie niepełnosprawnej wykonywanie czynności życiowych utrudnionych przez jej stan zdrowia. W konsekwencji wydatki na taki zakup podlegają odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej tylko wtedy, gdy nabyte zasoby mają wyraźne właściwości leczniczo-rehabilitacyjne.
Jednocześnie należy podkreślić, że przywołany art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o PIT nie wymaga, aby potrzeby wynikające z niepełnosprawności były wprost wymienione w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności. Podatnik powinien jednak wykazać związek pomiędzy nabyciem usług stomatologicznych i protetycznych a swoją niepełnosprawnością w taki sposób, aby organy podatkowe mogły uznać te wydatki za niezbędne w rehabilitacji oraz ułatwiające wykonywanie czynności życiowych. Między rodzajem nabytego świadczenia a rodzajem niepełnosprawności musi istnieć ścisła zależność, którą można udokumentować na przykład zaświadczeniem od lekarza specjalisty, wystawionym odpowiednio do stanu zdrowia oraz potrzeb indywidualnej rehabilitacji.
Jak wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) w interpretacji z 6 lutego 2026 roku (nr 0112-KDSL1-2.4011.745.2025.2.PR), niewątpliwie usługi stomatologiczne i protetyczne ułatwiają wykonywanie podstawowych czynności życiowych i mają indywidualny charakter, jednakże za wydatki na cele rehabilitacyjne, zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o PIT, uważa się te poniesione na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne.
Ustawa o PIT nie zawiera jednak definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja”, ani „zabieg leczniczo-rehabilitacyjny”, konieczne jest zatem ich wyjaśnienie na podstawie znaczenia językowego. I tak – „zabieg” to interwencja mająca na celu wywołanie określonego skutku, zwykle przeciwdziałająca czemuś (np. skutkom choroby), będąca środkiem zaradczym.
Z kolei „rehabilitacja” to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych lub „przystosowanie do normalnego życia w społeczeństwie osób, które utraciły sprawność fizyczną lub psychiczną bądź mają wady wrodzone”. „Rehabilitacja lecznicza” zaś to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię.
Ostatecznie Dyrektor KIS wskazał, że wydatków na usługi stomatologiczne i protetyczne nie sposób zakwalifikować do wydatków na zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o PIT.
Również w interpretacji Dyrektora KIS z 16 stycznia 2026 roku (nr 0115-KDIT2.4011.624.2025.3.MM) wskazano:
Wydatki na ekstrakcję zębów, leczenie kanałowe zębów, odbudowę zębów materiałami kompozytowymi, koronami i mostami nie mieszczą się również w żadnej innej kategorii wydatków wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uprawniających do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej. W konsekwencji ww. wydatki przez Pana poniesione nie będą uprawniały do odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej.
Podsumowując, nie każdy wydatek dostosowany do potrzeb osoby niepełnosprawnej może być odliczony w ramach omawianej ulgi. Konieczne jest, aby wydatek ten został wyraźnie wskazany w art. 26 ust. 7a ustawy o PIT.
