Poradnik Przedsiębiorcy

Przerwa pomiędzy zwolnieniami lekarskimi

Prawo do świadczeń pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, ich wysokość, zasady obliczania i wypłaty regulują przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Świadczenia te przysługują wszystkim osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa. W czasie niezdolności do pracy pracownikowi przysługuje prawo do zasiłku chorobowego, jednak przez okres nie dłuższy niż wynikający z regulacji prawnych. Nie zawsze przerwa pomiędzy zwolnieniami lekarskimi powoduje rozpoczęcie okresu zasiłkowego na nowo.

Okres zasiłkowy

Okres zasiłkowy to limitowany czas pobierania świadczeń chorobowych, a więc wynagrodzenia chorobowego, a także zasiłku chorobowego. Do pobierania wynagrodzenia chorobowego uprawniona jest bowiem jedynie grupa ubezpieczonych będących pracownikami zatrudnionych w oparciu o umowę o pracę.

Ubezpieczony będący pracownikiem w pierwszej kolejności zachowuje prawo do wynagrodzenia chorobowego - wynika to bezpośrednio z przepisów kodeksu pracy. Jego długość wynosi 33 dni, a w przypadku osoby powyżej 50 roku życia - 14 dni. Po zakończeniu tego okresu ubezpieczony nabywa prawo do zasiłku chorobowego.

Okres przyznawania zasiłku jest ściśle określony przez ustawę o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Przy uwzględnieniu powyższych przyczyn niezdolności do pracy zasiłek chorobowy przysługuje przez czas nie dłuższy niż:

  • 182 dni,

  • 270 dni - jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży.

Przerwa pomiędzy zwolnieniami lekarskimi - nieobecności zaliczane do tego samego okresu zasiłkowego

Do okresu zasiłkowego wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy bez względu na to, jaka była przyczyna poszczególnych okresów niezdolności, a także okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niemożności nie przekraczała 60 dni.

Ważne !

Do okresu zasiłkowego wliczany jest również czas otrzymywania wynagrodzenia chorobowego.

W związku z powyższym, jeżeli przyczyną kolejnej przerwy spowodowanej niezdolnością do pracy, nie dłuższej niż 60 dni, jest ta sama choroba co poprzednio - okresy należy zliczyć. Może się wówczas okazać, że orzeczona niezdolność do pracy będzie przekraczać wyznaczone ramy czasowe prawa do zasiłku, co w końcowym efekcie uniemożliwi jego dalsze wypłacanie.

Jeżeli lekarz w zaświadczeniu lekarskim (ZUS ZLA) wskazał niezdolność do pracy ubezpieczonego, przekraczającą wskazany wcześniej okres zasiłkowy, nie jest możliwa dalsza wypłata świadczenia. Jedynym wyjściem z tej sytuacji jest staranie się o przyznanie prawa do renty w związku z niezdolnością do wykonywania pracy lub świadczenia rehabilitacyjnego.

Do okresu zasiłkowego należy również wliczać okresy niezdolności do pracy, za które pracownik nie ma prawa do świadczeń – przez cały okres lub część okresu – z powodu:

  • odsunięcia od pracy z powodu podejrzenia o bycie nosicielem zarazków choroby zakaźnej, jeżeli pracownik nie podjął proponowanej mu przez pracodawcę innej pracy niezabronionej takim osobom,

  • niezdolności do pracy spowodowanej w wyniku umyślnego przestępstwa lub wykroczenia popełnionego przez ubezpieczonego, stwierdzonego prawomocnym orzeczeniem sądu,

  • niezdolności do pracy spowodowanej nadużyciem alkoholu,

  • wykonywania pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy lub wykorzystywania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem,

  • przedłożenia sfałszowanego zaświadczenia lekarskiego.

Natomiast do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresu niezdolności do pracy przypadającej w okresach wyczekiwania.  Do okresów zasiłkowych nie zaliczymy także czasu  niezdolności do pracy, za które nie przysługuje świadczenie chorobowe, przypadających w czasie urlopu bezpłatnego, urlopu wychowawczego, tymczasowego aresztowania oraz odbywania kary pozbawienia wolności.

Okres zasiłkowy należy liczyć od początku, jeśli kolejne niezdolności do pracy zostały spowodowane różnymi chorobami, a między nimi wystąpiła przerwa pomiędzy zwolnieniami lekarskimi – nawet jednodniowa – w której ubezpieczony był zdolny do pracy.

Podstawy wymiaru zasiłku

Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Jeżeli niezdolność do pracy powstała przed upływem ww. okresu, podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za pełne miesiące kalendarzowe ubezpieczenia. Zgodnie z art. 43 ustawy zasiłkowej podstawy wymiaru zasiłku nie ustala się na nowo, jeżeli między okresami pobierania zasiłków nie było przerwy albo przerwa była krótsza niż 3 miesiące kalendarzowe.

Inaczej jest, jeżeli został zmieniony wymiaru czasu pracy pracownika - w takim wypadku podstawę wymiaru ustanawia się  na nowo.