Płatność transfer fee a podatek u źródła. Kiedy pobrać?

Opłata „transfer fee” za przeniesienie praw do sprzedaży, przekazywana na rzecz podmiotu zagranicznego, rodzi istotne pytania o obowiązki podatkowe. Kluczową kwestią dla polskich przedsiębiorców jest ustalenie, czy płatność transfer fee a podatek u źródła są ze sobą powiązane i czy w związku z taką transakcją należy odprowadzić podatek do polskiego urzędu skarbowego.

Charakterystyka płatności transfer fee

Analizowana opłata transfer fee związana jest z zawarciem umowy nabycia kapitału klienckiego, na który składają się umowy przejęte przez spółkę nabywającą, baza klientów, relacje z nimi, jak również kanały dystrybucji.

W rezultacie transfer fee ma charakter wynagrodzenia za przeniesienie przez zagraniczny podmiot na rzecz polskiego podatnika praw i obowiązków związanych ze sprzedażą do klientów. Przeważnie załącznikiem do umowy jest lista klientów. Płacąc transfer fee, spółka jest uprawniona do czerpania korzyści oraz rozwijania i utrzymywania nieprzerwanych relacji w związku z dostawami produktów do klientów wskazanych w załączniku.

Opisane wejście w prawa i obowiązki nie może być traktowane jako udzielenie prawa do użytkowania albo sprzedaż know-how. Samo pojęcie know-how oznacza bowiem pakiet nieopatentowanych informacji praktycznych, wynikających z doświadczenia i badań, które są:

niejawne;
istotne;
zidentyfikowane, czyli opisane w wystarczająco zrozumiały sposób, aby można było sprawdzić, czy spełniają kryteria niejawności i istotności.

W związku z zawarciem umowy zakupu kapitału klienckiego spółka nabywająca nie dokonuje płatności za przeniesienie praw własności ani użytkowanie bądź prawo do użytkowania know-how. Ekwiwalentem płatności jest bowiem transfer kontraktów (umów z zewnętrznymi kontrahentami), których wykaz stanowi załącznik do umowy. Transfer fee stanowi zatem wynagrodzenie za wejście w prawa i obowiązki wynikające z konkretnych umów.

Zobacz też:

Płatność transfer fee a podatek u źródła

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT osoby prawne dokonujące wypłat należności z tytułów wymienionych m.in. w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym obowiązującym u wypłacającego te należności łącznie kwoty 2 mln PLN na rzecz tego samego podatnika są co do zasady obowiązane jako płatnicy pobierać w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat.

Jednocześnie, zgodnie z powyższą regulacją, zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji.

Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż m.in. określona w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter oraz skalę działalności prowadzonej przez płatnika.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT (nierezydentów), przychodów:

z odsetek;
z praw autorskich lub praw pokrewnych;
z praw do projektów wynalazczych;
ze znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw;
z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego;
za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how)

– ustala się w wysokości 20% przychodów.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że dany podmiot zobowiązany jest do naliczenia, pobrania i odprowadzenia zryczałtowanego podatku CIT, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki:

należności wypłacane przez spółkę będącą polskim rezydentem podatkowym stanowią dochód podatnika, który nie ma na terytorium Polski siedziby lub zarządu;
płatność dokonywana jest tytułem należności wymienionej w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT;
umowa o zapobieżeniu podwójnego opodatkowania zawarta z krajem rezydencji podmiotu, na którego rzecz dokonywana jest płatność, nie wyłącza tego dochodu z opodatkowania CIT na terytorium Polski.

Obowiązek poboru podatku u źródła powstaje wyłącznie w zakresie płatności na rzecz nierezydentów realizowanych w zamian za czynności określone w zamkniętym katalogu określonym w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT.

Płatność transfer fee nie podlega podatkowi u źródła

Biorąc powyższe pod uwagę, należy wskazać, że płatność za nabycie bazy klientów nie wiąże się z koniecznością poboru podatku u źródła.

Jak wynika z treści interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 9 czerwca 2020 roku (nr 0114-KDIP2-1.4010.98.2020.2.JC), przychody z tytułu nabycia potencjału rynkowego nie zostały wskazane w przepisie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Ponadto transfer fee nie stanowi wynagrodzenia za żadną z usług wskazanych w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, tj. usług:

doradczych,
księgowych,
badania rynku,
prawnych,
reklamowych,
zarządzania i kontroli,
przetwarzania danych,
rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu,
gwarancji i poręczeń,
ani o podobnym do powyższych charakterze.

Ekwiwalent transfer fee (tj. możliwość dystrybuowania produktów do klientów przez spółkę, przy jednoczesnym wycofaniu się z działalności dystrybucyjnej przez inny podmiot) nie stanowi żadnego ze świadczeń, o których mowa w przepisach powyżej.

W związku z tym należy uznać, że zapłata transfer fee na rzecz nierezydenta nie rodzi obowiązku poboru przez spółkę zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła).

Również w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 lipca 2018 roku (nr 0111-KDIB1-3.4010.199.2018.2.IZ) czytamy, że za należność licencyjną nie mogą zostać uznane w szczególności zapłaty dokonane w zamian za udzielenie wyłącznego prawa w ramach pewnej strefy geograficznej/biznesowej. Wypłaty dokonane jedynie w zamian za uzyskanie wyłącznych praw do dystrybucji jakiegoś produktu lub usługi na danym terytorium nie stanowią należności licencyjnych, ponieważ nie są dokonane jako wynagrodzenie za użytkowanie lub prawo użytkowania mienia.

Opłata transfer fee nie stanowi świadczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT, a tym samym dokonując jej wypłaty na rzecz nierezydenta, polska spółka nie jest obowiązana do pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego (podatku u źródła).

Podsumowując, należy wskazać, że płatność transfer fee nie stanowi wynagrodzenia za żadną formę informacji praktycznych, lecz za transfer konkretnych kontraktów. Tym samym jej ekwiwalentem są prawa i obowiązki wynikające z umów. Skoro zatem nie mamy do czynienia z transferem know-how ani z przekazaniem licencji, to nie powstaje obowiązek poboru podatku u źródła.

Polecamy:

KSeF, czyli Krajowy System e-Faktur