Poradnik Przedsiębiorcy

ZFŚS a podatek dochodowy oraz podatek VAT

Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych jest podstawową formą prowadzenia działalności socjalnej przez pracodawców, instytucją prawną, która ma łagodzić różnice w poziomie życia pracowników, a także emerytów i rencistów. Niezwykle często świadczenia z ZFŚS stanowią składnik wynagrodzeń przyznanych pracownikom.

Zasady tworzenia i funkcjonowania funduszu określone zostały w ustawie z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz 800). Fundusz Świadczeń Socjalnych tworzony jest przez pracodawców z przeznaczeniem na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z funduszu oraz na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych.

Ustawa o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych zobowiązuje do tworzenia funduszu:

  • pracodawców zatrudniających 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty;
  • pracodawców będących jednostkami organizacyjnymi, którzy prowadzą gospodarkę finansową na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych (bez względu na liczbę zatrudnionych pracowników).

Cele funduszu

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o ZFŚS, jest on przeznaczony na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z funduszu oraz na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych.

Zgodnie z definicją ustawową działalność socjalna to:

  • usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form krajowego wypoczynku,
  • działalność kulturalno-oświatowa oraz sportowo-rekreacyjna,
  • udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej,
  • udzielanie zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową.

Jest to jedynie ogólny wykaz dopuszczalnych i możliwych do sfinansowania rodzajów wydatków z funduszu.

Świadczenia z ZFŚS a podatek dochodowy

Zgodnie z art. 12 ustawy o PIT za przychody ze stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Jednak nie wszystkie wypłaty pieniężne i przekazane świadczenia rzeczowe stanowią przychód pracownika ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu. Niektóre z nich korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego na mocy art. 21 ustawy o PIT.

W katalogu świadczeń z ZFŚS, które podlegają zwolnieniu znalazły się na podstawie:

  • art. 21 ust. 1 pkt 67 wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł,
  • art. 21 ust. 1 pkt 67a świadczenie otrzymane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, związane z pobytem dzieci osób uprawnionych do tych świadczeń w żłobkach, klubach dziecięcych lub przedszkolach,
  • art. 21 ust. 1 pkt 78 dopłaty do wypoczynku zorganizowanego przez podmioty prowadzące działalność w tym zakresie, w formie wczasów, kolonii, obozów i zimowisk, w tym również połączonego z nauką, pobytu na leczeniu sanatoryjnym, w placówkach leczniczo-sanatoryjnych, rehabilitacyjno-szkoleniowych i leczniczo-opiekuńczych, oraz przejazdów związanych z tym wypoczynkiem i pobytem na leczeniu – dzieci i młodzieży do lat 18:
    1. z funduszu socjalnego, Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych oraz zgodnie z odrębnymi przepisami wydanymi przez właściwego ministra niezależnie od ich wysokości,
    2. z innych źródeł – do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł.