Poradnik Przedsiębiorcy

Możesz założyć firmę bez wychodzenia z domu - CEIDG-1 przez internet

Osoby fizyczne decydujące się na złożenie jednoosobowej działalności gospodarczej lub spółki cywilnej, mogą tego dokonać bez wychodzenia z domu. Wbrew pozorom nie jest to czynność pracochłonna i zajmuje naprawdę niewiele czasu. Jedyne co jest do tego potrzebne to komputer oraz dostęp do Internetu. Od 2011 roku w celu rejestracji działalności trzeba wypełnić specjalny formularz CEIDG-1, który w wersji elektronicznej można odnaleźć na stronie www.ceidg.gov.pl

Co ważne z punktu widzenia początkującego przedsiębiorcy wpis do ewidencji jest wolny od jakichkolwiek opłat. We wniosku CEIDG-1 przyszły przedsiębiorca nie może jako daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wskazać daty przeszłej. Najwcześniejszą może być data złożenia poprawnie wypełnionego wniosku. Dopuszczalne jest również wskazanie daty przyszłej.

Jak już wiadomo rejestracji firmy można dokonać online. Przyszły przedsiębiorca musi wówczas posiadać podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą kwalifikowanego certyfikatu, podpis potwierdzony profilem zaufanym ePUAP, albo podpisem osobistym, o którym mowa w przepisach o dowodach osobistych, albo w inny sposób akceptowany przez system CEIDG umożliwiający jednoznaczną identyfikację osoby składającej wniosek i czas jego złożenia. Jest to bardzo dogodna forma, która nie wymaga większego wysiłku.

W sytuacji, gdy wniosek będzie zawierał błędy, system CEIDG poinformuje niezwłocznie przyszłego przedsiębiorcę o jego niepoprawności. Wówczas niemal natychmiast można skorygować błędne zapisy. W przypadku rejestracji działalności w urzędzie gminy na papierowym druku wypełnionym odręcznie, zastrzeżenia są również zgłaszane natychmiastowo, jednak przypisanie wniosku zajmuje sporo czasu, dlatego też na korektę zapisów w druku rejestracyjnym przedsiębiorca ma 7 dni.

Jak wypełnić CEIDG-1 w celu rejestracji?

Pierwsze pole do uzupełnienia 01 we wniosku CEIDG-1 dotyczy celu jego złożenia, gdzie należy zaznaczyć pozycję 1 - “Wniosek o wpis do CEIDG”.

Część kolejną 02, czyli miejsce i datę wypełnienia wniosku należy pozostawić pustą, jest to pole wypełniane przez urząd gminy.

W części 03 wniosku CEIDG-1 podatnik uzupełnia swoje dane osobowe: płeć, rodzaj oraz numer i serię dokumentu tożsamości, PESEL, NIP i REGON (jeśli wypełniający nie posiada numeru PESEL, NIP-u i/lub REGON-u, zaznacza we wniosku pola “Nie posiadam numeru PESEL/NIP/REGON”), nazwisko, pierwsze imię, imiona rodziców, miejsce oraz datę urodzenia, obywatelstwo (tutaj należy wymienić wszystkie posiadane obywatelstwa, obywatelstwo polskie natomiast deklaruje się, zaznaczając je znakiem “x”). Można wpisać tu także imię drugie oraz nazwisko rodowe.

Przy oświadczeniu w pozycji 15 trzeba bezwzględnie zaznaczyć opcję “Tak, składam oświadczenie”. Wnioskodawca oświadcza, że nie orzeczono wobec niego zakazów, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 16–18 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz, że posiada tytuł prawny, np. umowę najmu, do nieruchomości, których adresy podlegają wpisowi do CEIDG (adres do doręczeń przedsiębiorcy oraz adresy, pod którymi jest wykonywana działalność gospodarcza, w tym adres głównego miejsca wykonywania działalności i oddziału, jeżeli został utworzony). W przypadku pozostawienia obu pól pustych lub wybrania “Nie składam oświadczenia” wniosek nie tylko zostanie uznany za niepoprawny i działalność nie zostanie zarejestrowana w centralnej ewidencji, ale sam wnioskodawca naraża się na odpowiedzialność karną za złożenie fałszywych zeznań. 

Części 04 i 05 wniosku CEIDG-1 są przeznaczone na wpisanie adresu zamieszkania oraz zameldowania osoby wypełniającej wniosek. W przypadku, gdy składający nie wypełni pól dotyczących adresu zameldowania (część piąta), i nie wybierze przy tym opcji “Brak miejsce zameldowania”, to za takowy zostanie uznany adres wprowadzony do rubryki czwartej wniosku. Pole 11 – “Opis nietypowego miejsca” – jest zazwyczaj pozostawiane puste, chyba że podatnik uzna swoje miejsce zamieszkania za w jakiś sposób nietypowe.

W części 06 podatnik uzupełnia podstawowe informacje, dotyczące jego firmy. W polu pierwszym, gdzie uzupełniana jest nazwa, należy pamiętać, że w nazwie firmy nieposiadającej osobowości prawnej (czyli działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę fizyczną lub też spółki cywilnej) musi być zawsze zawarte imię i nazwisko właściciela/li. W związku tym sama nazwa “P.H.U. Łata” to za mało, we wniosku należy wpisać np. “P.H.U. Łata Jan Kowalski”. Co ważne, podawana w tym miejscu nazwa działalności nie może w żaden sposób wprowadzać w błąd, musi natomiast odróżniać konkretną działalność od innych, już istniejących. W przewidywanej liczbie osób pracujących należy uwzględnić wszystkie osoby, które uzyskują z działania na rzecz firmy dochód lub wynagrodzenie – czyli, oprócz pracowników, zaliczany jest tu także właściciel. Natomiast w polu “Przewidywana liczba zatrudnionych” ujmowane są wyłącznie osoby zatrudnione w firmie na podstawie stosunku pracy.

Bardzo istotna jest rubryka 06.3. W tym miejscu przedsiębiorca musi zadeklarować rodzaj działalności, jaką będzie wykonywał. Kategorie działalności gospodarczej są ujęte w specjalnym zbiorze – Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD 2007). Klasyfikacja podzielona jest na sekcje od A do U, w których znajdują się następnie działy, grupy, klasy i podklasy. Każdy typ działalności ma przypisany unikalny, 5-znakowy kod. Podatnik, zakładający działalność, musi ustalić, jakiego będzie ona rodzaju i jaki kod z klasyfikacji jest dla niej odpowiedni. Przy pomocy tego właśnie kodu należy uzupełnić pole 06.3. Pozycja 1 jest konieczna do wypełnienia – to tutaj należy wpisać kod działalności przeważającej – czyli takiej, z której podatnik uzyskuje (lub przewiduje, że tak będzie) największe przychody. Jeśli jest to jedyny rodzaj prowadzonej działalności, pozostałe pozycje mogą pozostać puste. W innym wypadku, należy je uzupełnić kolejnymi właściwymi kodami PKD.

We wniosku CEIDG-1 można wpisać 9 rodzajów działalności, prowadzonych w ramach jednej firmy. W przypadku, gdy liczba ta okaże się zbyt mała, podatnik może skorzystać z załącznika CEIDG-RD, zaznaczając na głównym formularzu pole “Kontynuacja w załączniku CEIDG-RD”.

Pole 07 przeznaczone jest na wpisanie nazwy skróconej firmy. Można w tym miejscu wprowadzić maksymalnie 31 znaków. Jest to pole istotne ze względu na fakt, że nazwa skrócona podawana jest dla potrzeb ZUS. Dlatego, nawet jeśli przedsiębiorca nie decyduje się na stworzenie krótszej nazwy swojej działalności, pozycję siódmą powinien uzupełnić swoim imieniem i nazwiskiem.

Obowiązkowa jest natomiast rubryka 08, w której uzupełnić należy datę rozpoczęcia działalności. Trzeba przy tym pamiętać, że termin ten nie może być wcześniejszy, niż dzień złożenia wniosku CEIDG-1. Przedsiębiorca może więc wpisać w tym miejscu termin złożenia wniosku lub też wybraną datę późniejszą.

W pozycji 09 nowy przedsiębiorca uzupełnia dane kontaktowe – numer telefonu, adres poczty elektronicznej, numer faksu i stronę WWW. Pozycje te nie są obowiązkowe. Jeśli natomiast wypełniający zdecyduje się na podanie adresu e-mail oraz strony www, zostaną one umieszczone na stronie CEIDG i będą ogólnodostępne dla osób poszukujących danych firmie w bazie.

Pozycja 10 wniosku dotyczy głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Jest to pole obowiązkowe w przypadku, gdy siedziba firmy znajduje się pod innym adresem, niż wskazany w pozycji czwartej formularza. Opcjonalnie można wtedy wypełnić także pozycję 10.2 – adres doręczeń, jeśli korespondencja ma przychodzić na adres inny, niż firmowy. Istotne, że adres do doręczeń może być umiejscowiony wyłącznie na terytorium Polski.

Jeśli jednak podatnik będzie prowadził działalność w miejscu zamieszkania, pozostawią rubrykę 10 niewypełnioną. W takim wypadku adres zamieszkania przedsiębiorcy zostanie automatycznie zapisany także jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeżeli adres zamieszkania wnioskodawcy jest inny niż siedziba działalności lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej - wnioskodawca może sprzeciwić się ujawnianiu tych danych w rejestrze. Są to bowiem dane niejawne i niemające wpływu na bezpieczeństwo obrotu gospodarczego.

Jeśli działalność gospodarcza jest wykonywana w więcej niż jednym miejscu – tzn. firma posiada dodatkowe oddziały, punkty sprzedaży czy świadczenia usług itp. – należy uwzględnić taką sytuację w składanym wniosku. Służy do tego rubryka 11 wniosku CEIDG-1 – dodatkowe miejsce wykonywanej działalności gospodarczej. W polu 11.3 dotyczącym adresu miejsca dodatkowego, niezbędne do wypełnienia są pozycje kraj, województwo, powiat, gmina, miejscowość, numer nieruchomości i numer lokalu, a także informacja, czy wskazany adres dotyczy działalności wykonywanej przez przedsiębiorcę, czy też przez spółkę cywilną, której jest on członkiem.

Natomiast, gdy zdarzy się, że miejsce dodatkowe wykonywania działalności znajduje się poza granicami Polski, podatnik jest zobowiązany do wypełnienia w tej części pól kraj, miejscowość, kod pocztowy i informacji o tym, jaki podmiot prowadzi w tej lokalizacji działalność.

W przypadku, gdyby miejsc dodatkowych było więcej niż jedno, podatnik powinien posłużyć się załącznikiem CEIDG-MW, zaznaczając pole “Kolejne miejsca wykonywania działalności gospodarczej w załączniku CEIDG-MW”.

Pozycja 12 wniosku to miejsce, w którym należy uzupełnić datę powstania obowiązku opłacania składek ZUS. Dla nowego przedsiębiorcy jest to data tożsama z terminem, na jaki przypada założenie działalności gospodarczej (pozycja 12 = pozycja 08). Tym samym, składając formularz CEIDG-1, podatnik automatycznie zostaje zgłoszony do ZUS jako płatnik składek.

W kwestii kontaktów z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych trzeba koniecznie zwrócić uwagę na jedną, istotną kwestię – CEIDG-1 służy do zgłoszenia przedsiębiorcy jako płatnika składek, jednak nie uprawnia go do ubezpieczenia. Gdy zakładana działalność gospodarcza będzie jedynym tytułem do ubezpieczeń przedsiębiorcy, trzeba ten fakt zgłosić do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tym celu podatnik musi wypełnić dodatkowy druk ZUS-ZUA. Takie zgłoszenie powinno zostać dokonane do 7 dni od rozpoczęcia działalności gospodarczej. Dokument ten można pobrać ze strony internetowej ZUS-u.

Natomiast w przypadku, gdy osoba zakładająca firmę posiada inny tytuł do ubezpieczeń społecznych, powinna sama ustalić rodzaj ubezpieczeń, do których dokonuje zgłoszenia. Ewentualne informacje w tej kwestii podatnik może uzyskać, zgłaszając się do placówki ZUS-u.

Zdarza się również, że przedsiębiorca zakładający działalność w Polsce posiada ubezpieczenie poza granicami kraju. W takim wypadku należy wypełnić rubrykę 12, a następnie udać się do właściwej jednostki ZUS i przedstawić wypełnione oświadczenie A1, również dostępne w formie elektronicznej na stronie internetowej ZUS-u.

Pozycja 13 druku interesuje podatnika jedynie w wypadku, gdy zakłada on pozarolniczą działalność gospodarczą, będąc jednocześnie rolnikiem i zamierza nadal podlegać ubezpieczeniu społecznemu w ramach Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS). Aby było to możliwe, podatnik musi podlegać ubezpieczeniu społecznemu rolników w pełnym zakresie nieprzerwanie od co najmniej 3 lat, nadal prowadzić działalność rolniczą lub pracować na stałe w gospodarstwie rolnym o powierzchni co najmniej 1 ha. Jednocześnie wnioskodawca nie może posiadać ustalonego prawa do emerytury lub renty lub do innych świadczeń z tytułu ubezpieczeń społecznych. W przypadku, gdy podatnik prowadził inną pozarolniczą działalność gospodarczą w roku poprzednim, podatek z tej działalności nie może przekroczyć ustawowo ustalonej rocznej kwoty granicznej.

Jeśli powyższe warunki są spełnione, podatnik może zdecydować się na pozostanie ubezpieczonym w ramach KRUS. W tym celu w rubryce 13 należy wprowadzić dane właściwej jednostki terenowej KRUS i zaznaczyć odpowiednio wybrane pola.

Pozycje 14, 15 i 16 wniosku nie dotyczą nowych przedsiębiorców. Informacje o nich zostaną zamieszczone w podrozdziałach dotyczących zawieszania, wznawiania i likwidowania działalności gospodarczej.

Pozycja 17 we wniosku CEIDG-1 natomiast to miejsce przeznaczone na informacje o naczelnikach urzędów skarbowych, odpowiednich dla danego przedsiębiorcy. Znajdują się tu trzy pozycje, jednakże nie w każdym przypadku wypełnienie wszystkich będzie obowiązkowe. Aby prawidłowo wypełnić tę rubrykę podatnik musi przede wszystkim ustalić, jaki jest właściwy dla niego naczelnik urzędu skarbowego do spraw ewidencji podatników. Możliwe są tu trzy sytuacje:

  • czynny podatnik VAT z jednym miejscem wykonywania działalności – w tym przypadku naczelnikiem właściwym będzie naczelnik urzędu skarbowego odpowiedniego ze względu na miejsce prowadzenia działalności, opodatkowanej VAT-em;

  • czynny podatnik VAT z więcej niż jednym miejscem prowadzenia działalności – jeśli miejsca te podlegają jednemu urzędowi skarbowemu, naczelnikiem właściwym jest naczelnik jak w punkcie powyżej, w innym przypadku będzie to naczelnik urzędu skarbowego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania przedsiębiorcy;

  • podatnik niezarejestrowany jako czynny podatnik VAT – naczelnikiem właściwym będzie naczelnik urzędu skarbowego zgodnie z miejscem zamieszkania przedsiębiorcy.

Naczelnik urzędu skarbowego właściwy w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych jest ustalany ze względu na miejsce zamieszkania przedsiębiorcy. Jeśli okaże się, że jest to naczelnik inny, niż wprowadzony w polu 17.1, przedsiębiorca jest zobowiązany do wypełnienia także pola 17.2. W innym przypadku pozycję tę pozostawić należy pustą.

Miejsce na wpisanie poprzedniego naczelnika urzędu nie dotyczy osób, składających wniosek zgłaszających nowo utworzoną firmę.

Warto w tym miejscu wspomnieć, że wniosek CEIDG-1 nie daje przedsiębiorcy prawa do odliczeń w zakresie podatku VAT. Aby zostać czynnym podatnikiem VAT, właściciel firmy musi udać się do właściwego urzędu skarbowego jeszcze przed dokonaniem pierwszej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług czynności gospodarczej. W urzędzie należy złożyć druk VAT-R i uiścić opłatę rejestracyjną w wysokości 170 zł. Urząd wyda odpowiednią decyzję za pomocą formularza VAT-5.

Jeśli podatnik posiada elektroniczny podpis, ma możliwość złożenia druku VAT-R wraz z wnioskiem CEIDG-1.

Przy pozycjach kolejnych wniosku CEIDG-1 - 18 i 19 podatnik deklaruje formę opodatkowania swojej działalności podatkiem dochodowym. Do wyboru są cztery możliwe rodzaje:

  • opodatkowanie na zasadach ogólnych – jest to podstawowa forma opodatkowania, w której wysokość podatku zależy od wysokości dochodu (przychód – koszty) zgodnie ze skalą podatkową; jest jedynym rodzajem opodatkowania, który uprawnia do skorzystania z ulg; decydując się na nią, podatnik:

    • nie płaci podatku, jeśli dochód nie przekroczył 3091 zł w roku podatkowym;
    • płaci 18% podatku minus kwotę zmniejszającą podatek, jeśli dochód wynosi 3091 zł - 85 528 zł
    • płaci 14 839,02 zł podatku plus 32% od nadwyżki dochodu ponad 85 528 zł;
  • opodatkowanie podatkiem liniowym – w tej formie kwota podatku również zależna jest od wysokości dochodu, jednakże występuje tu jedna stała stawka 19%; opodatkowania liniowego nie może wybrać przedsiębiorca, który w ramach działalności uzyskuje przychód z usług wykonywanych na rzecz byłego lub aktualnego pracodawcy, jeśli takie usługi były lub są świadczone także z tytułu umowy o pracę – wtedy formę liniową będzie można wybrać dopiero po roku czasu;

  • opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych – w tym przypadku podatek płacony jest od całego przychodu przedsiębiorcy, niepomniejszonego o koszty, zgodnie z odpowiednimi stałymi stawkami – 3%, 5,5%, 8,5%, 17% lub 20%. Wysokość stawki podatku jest zależna od rodzaju prowadzonej działalności, jednakże nie każda działalność może być ryczałtem opodatkowana – regulacje w tej kwestii zawarte są w Ustawie z dnia 20.11.1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne;

  • opodatkowanie kartą podatkową – forma najbardziej zindywidualizowana, podatek jest liczony od wysokości przychodu bez uwzględniania kosztów, natomiast jego stawka jest ustalana indywidualnie dla podatnika przez naczelnika urzędu skarbowego (może się zdarzyć, że naczelnik nie wyrazi zgody na opodatkowanie kartą podatkowa) – nie jest to forma przeznaczona dla wszystkich rodzajów działalności – przepisy jej dotyczące można znaleźć w ww. ustawie. Istotne, że przy wyborze tej formy podatnik musi dodatkowo pamiętać o złożeniu dodatkowego wniosku PIT-16.

Wybrana forma opodatkowania będzie wiązać przedsiębiorcę do końca roku podatkowego.

Po wybraniu formy opodatkowania podatnik musi także zadecydować o sposobie opłacania zaliczki na podatek dochodowy - miesięcznie lub kwartalnie. Różnica tkwi w tym przypadku tylko w częstotliwości dokonywania opłat – zaliczki miesięczne są odprowadzane w terminie do 20 dnia miesiąca za miesiąc poprzedni, natomiast kwartalne – do 20 dnia miesiąca po zakończeniu kwartału.

Zaliczka uproszczona nie opiera się natomiast na bieżących przychodach i kosztach, a jest wyliczana na podstawie wysokości dochodów uzyskiwanych dwa lub trzy lata wcześniej, podzielonych na 12 miesięcy. Wobec tego takiej formy opłacania zaliczek nie może wybrać przedsiębiorca, który w poprzednich latach podatkowych nie wykazał przychodu powodującego obowiązek opłacenia podatku lub wykazywał stratę.

Wybór formy zaliczki nie wpływa na wysokość podatku dochodowego, który ostatecznie jest rozliczany na koniec roku podatkowego przy pomocy deklaracji rocznej PIT.

Pozycje 20, 21 i 22 wniosku CEIDG-1 dotyczą dokumentacji rachunkowej firmy. Rubrykę 20 należy wypełniać zawsze – jest to miejsce na zadeklarowanie, za pomocą jakiej ewidencji będą prowadzone rachunki firmowe. Do wyboru są tu księgi rachunkowe – czyli księgowość pełna, którą musi prowadzić podmiot, którego obrót w ubiegłym roku podatkowym przekroczył 1 200 000 euro. Podmioty o obrotach mniejszych mogą, ale nie muszą decydować się na księgowość pełną – do wyboru są różne ewidencje księgowości uproszczonej. Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów prowadzą podatnicy korzystający z księgowości uproszczonej i opodatkowani podatkiem ogólnym lub liniowym. Inne ewidencje dotyczą natomiast pozostałych form opodatkowania – np. ewidencja przychodów dla ryczałtu ewidencjonowanego lub karty podatkowej.

Może się także zdarzyć sytuacja, w której podatnik nie będzie zobowiązany do prowadzenia ewidencji rachunków firmowych. Przesłankami, zezwalającymi na taką ulgę mogą być np. wiek lub stan zdrowia. Jednakże podatnik nie może sam podjąć decyzji w tej kwestii – zezwolenie na przyznanie zwolnienia jest wydawane przez naczelnika właściwego urzędu skarbowego.

Jeśli podatnik zdecyduje się samodzielnie prowadzić księgowość swojej firmy, nie wypełnia rubryki 21, a w 22 zaznacza odpowiednie pole (w zależności od tego, czy dokumentację przechowuje w miejscu zamieszkania (04), zameldowania (05), siedzibie działalności (10) lub w innym miejscu prowadzenia działalności (11). Gdyby natomiast przedsiębiorca zdecydował się powierzyć swoją dokumentację biuru rachunkowemu, w pozycji 21 i 22 wpisuje dane tego podmiotu.

Pozycje 23, 24 i 25 dotyczą szczególnych form prowadzenia działalności. Jeśli zdarzy się, że podatnik prowadzi zakład pracy chronionej, zagraniczne przedsiębiorstwo drobnej wytwórczości i/lub działalność wyłącznie w formie spółki lub spółek cywilnych, jest zobowiązany do zaznaczenia odpowiednio wybranych rubryk.

Kontynuacją pola 25 jest rubryka 26. W niej przedsiębiorca uzupełnia dane spółki cywilnej, której jest wspólnikiem. Gdy zajdzie potrzeba wprowadzenia w tym miejscu danych większej ilości spółek, należy wykorzystać załącznik CEIDG-SC, oznaczając w podstawowym wniosku pozycję “Kontynuacja w załączniku CEIDG-SC”.

W przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest wspólnikiem żadnej spółki cywilnej, powinien w rubryce 26 zaznaczyć opcję “Nie zawarłem umów spółek cywilnych”.

W pozycji 27 należy uzupełnić informację o tym czy wnioskodawcę wiąże z małżonkiem wspólność majątkowa oraz podać datę jeżeli taka wspólność ustała w trakcie wykonywania działalności gospodarczej (rozdzielność majątkowa).

Rubryka 28 wniosku CEIDG-1 dotyczy rachunków bankowych przedsiębiorcy. W tym miejscu należy przedstawić informacje na temat wszystkich kont, które są lub będą związane z działalnością gospodarczą.

Jeśli podatnik podaje więcej rachunków, niż pozycji dostępnych na blankiecie wniosku, może wykorzystać załącznik CEIDG-RB. Należy wtedy pamiętać, aby wybrać jedno z kont, na który będzie trafiał ewentualny zwrot podatku – należy to zrobić, zaznaczając pole “Rachunek, na który dokonywany będzie zwrot podatku”.

Pozycja 29 nie jest obowiązkowa – wypełnia ją taki podatnik, który posiada numery identyfikacyjne podatkowe lub ubezpieczeniowe w innych krajach niż Polska. W przypadku, gdy takich numerów jest więcej niż jeden, przedsiębiorca powinien skorzystać z załącznika CEIDG-RB, zaznaczając przy tym na głównym wniosku informację na ten temat.

Pozycja 30 to miejsce, w którym podatnik może wskazać pełnomocnika swojej firmy. Nie jest to obowiązkowe – pozycja ta może pozostać pusta zarówno w przypadku, gdy pełnomocnictwo nie zostało nikomu udzielone, ale też wtedy, gdy podatnik nie decyduje się na jego zgłoszenie.

Jeśli dane plenipotenta zostaną umieszczone we wniosku, dostęp do nich – poza PESEL-em i miejsce zamieszkania – będzie można uzyskać poprzez bazę CEIDG. Pełnomocnik ma prawo reprezentować właściciela firmy podczas postępowań administracyjnych (za wyjątkiem spraw podatkowych i skarbowych) bez konieczności dołączania dodatkowej dokumentacji i uiszczania opłat skarbowych. Jedyna opłata skarbowa – w wysokości 17 zł – jest wymagana, jeśli to nie przedsiębiorca, ale plenipotent składa wniosek CEIDG-1 do urzędu. W takiej sytuacji musi on także przedstawić odpowiedni dokument pełnomocnictwa.

Bardzo ważny jest fakt, że wniosek CEIDG-1 służy wyłącznie do zgłaszania pełnomocników, nie można natomiast za jego pomocą takiego pełnomocnictwa ustanowić.

We wniosku CEIDG-1 można umieścić dane tylko jednego plenipotenta. Jeśli zaistnieje potrzeba wprowadzenia większej ilości osób, należy skorzystać z dodatkowego załącznika CEIDG-PN – zaznaczając oczywiście odpowiednie pole na głównym formularzu.

Pole 31 to ostatnia rubryka wniosku, która służy do uporządkowania aspektów formalnych – w tym miejscu podatnik umieszcza informację o rodzajach i ilości załączników, które będą złożone razem z wnioskiem. Poniżej należy uzupełnić datę i miejsce złożenia wniosku oraz podpis – wnioskodawcy bądź też pełnomocnika.

Oprócz wymienionych wcześniej załączników, podatnik ma do dyspozycji jeszcze jeden blankiet – CEIDG-POPR. Na tym arkuszu można wprowadzić korekty w sytuacji, gdyby podczas wypełniania CEIDG-1 lub któregokolwiek z dodatkowych załączników zdarzyła się pomyłka. W tabeli podatnik wprowadza nazwę części, której korekta dotyczy (np. CEIDG-1, CEIDG-RB, itd.) oraz numer konkretnej rubryki i pola. Następnie należy uzupełnić poprawną treść, która powinna widnieć na wniosku. Dwie ostatnie kolumny przeznaczone są na podpis składającego oraz pieczęć i podpis organu przyjmującego.

Poprawnie wypełniony, podpisany i złożony formularz CEIDG-1 wraz z załącznikami i dodatkowymi drukami ZUS-ZUA i VAT-R otwiera przed podatnikiem nową drogę kariery – własną działalność gospodarczą.