Podatnicy posiadający status małego podatnika mogą korzystać z szeregu ułatwień podatkowych. Mogą oni rozliczać podatki za dłuższe okresy. Ponadto w CIT status małego podatnika jest warunkiem stosowania obniżonej, 9-procentowej stawki podatku. Warto więc wiedzieć, na jakich warunkach można go uzyskać. W artykule przeanalizujemy zagadnienie: spółka komandytowa jako mały podatnik CIT.
Definicja małego podatnika w ustawach podatkowych
Definicję małego podatnika znajdziemy w kilku ustawach podatkowych. W świetle ustawy o podatku od towarów i usług małym podatnikiem podatku od towarów i usług nazywamy podatnika, u którego wartość sprzedaży (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro.
Status małego podatnika może także uzyskać podatnik prowadzący przedsiębiorstwo maklerskie, zarządzający funduszami inwestycyjnymi, zarządzający alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, będący agentem, zleceniobiorcą lub inną osobą świadczącą usługi o podobnym charakterze, z wyjątkiem komisu – jeżeli kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzenia za wykonane usługi (wraz z kwotą podatku) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 45 000 euro.
Przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
Pojęcie małego podatnika znajdziemy także w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych (patrz art. 5a pkt 20 ustawy o PIT). W świetle tej definicji małym podatnikiem PIT jest podatnik, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro, a w przypadku przedsiębiorstwa w spadku również przychodu ze sprzedaży u zmarłego przedsiębiorcy.
Definicję znajdziemy także w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (patrz art. 4a pkt 10). Status małego podatnika w świetle tej regulacji przysługuje podatnikowi, u którego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku od towarów i usług) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro.
W obu tych ustawach przeliczenia kwot wyrażonych w euro dokonuje się również według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł.
Jednorazowa amortyzacja
Jedną z metod amortyzacji przewidzianą przez przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (art. 16k ust. 7) jest tzw. jednorazowa amortyzacja. Podatnicy w roku podatkowym, w którym rozpoczęli prowadzenie działalności gospodarczej (z wyjątkami ustawowymi) oraz mali podatnicy, mogą dokonywać jednorazowo odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych zaliczonych do grupy 3–8 Klasyfikacji, z wyłączeniem samochodów osobowych, w roku podatkowym, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym równowartości kwoty 50 000 euro łącznej wartości tych odpisów amortyzacyjnych.
Z „jednorazowej amortyzacji” mogą więc skorzystać mali podatnicy lub podatnicy, którzy rozpoczęli prowadzenie działalności, z wyłączeniem sytuacji określonych w art. 16k ust. 11 ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem jednorazowej amortyzacji nie stosuje się do podatników rozpoczynających działalność, którzy zostali utworzeni w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników, w wyniku przekształcenia spółki niebędącej osobą prawną albo przez osoby fizyczne, które wniosły na poczet kapitału nowo utworzonego podmiotu uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty co najmniej 10 000 euro.
Jednorazowa amortyzacja stanowi pomoc de minimis udzielaną w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis.
Jedną z preferencji, z jakiej mogą skorzystać mali podatnicy, jest więc możliwość zastosowania jednorazowej amortyzacji.
Zaliczki kwartalne płacone przez małych podatników
Poza wyżej wymienioną preferencją mali podatnicy mogą także wpłacać zaliczki na podatek dochodowy kwartalnie, a nie co miesiąc. Taką możliwość mają zarówno podatnicy podatku PIT, jak i CIT.
O wyborze kwartalnych zaliczek podatnik informuje w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy, w którym je stosował (art. 25 ust. 1e ustawy o CIT, art. 44 ust. 3i ustawy o PIT). W praktyce chodzi o zeznanie CIT-8, a w PIT – o zeznanie PIT-36 albo PIT-36L. Zaliczki kwartalne wpłaca się do 20 dnia miesiąca następującego po kwartale, co ogranicza liczbę wpłat w ciągu roku.
Stosowanie preferencyjnej stawki 9% w podatku CIT
Jedną z największych korzyści podatkowych dla małych podatników jest możliwość stosowania preferencyjnej stawki podatkowej w podatku CIT w wysokości 9%.
Przypomnijmy, że zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o CIT podatek wynosi m.in.:
19% podstawy opodatkowania;
9% podstawy opodatkowania od przychodów (dochodów) innych niż z zysków kapitałowych – w przypadku podatników, u których przychody osiągnięte w roku podatkowym nie przekroczyły wyrażonej w złotych kwoty odpowiadającej równowartości 2 000 000 euro. Kwotę 2 000 000 euro przelicza się na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1000 zł. Jeżeli rok podatkowy podatnika był dłuższy albo krótszy niż 12 miesięcy, kwotę 2 000 000 euro ustala się jako iloczyn 1/12 tej kwoty i liczby pełnych miesięcy w tym roku podatkowym. Gdy rok podatkowy nie obejmuje pełnego miesiąca kalendarzowego, za pełny miesiąc przyjmuje się okres trwający 30 dni.
Stawkę 9% stosuje podatnik, który posiada status małego podatnika. Warunek ten nie dotyczy podatnika rozpoczynającego prowadzenie działalności – w roku rozpoczęcia tej działalności, z zastrzeżeniem wyłączeń opisanych poniżej.
Ustawodawca wyłączył jednak możliwość stosowania stawki 9% przez niektórych podatników. Zgodnie z art. 19 ust. 1a ustawy o CIT stawki tej nie stosuje w roku podatkowym, w którym rozpoczął działalność, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym podatnik utworzony:
w wyniku przekształcenia, połączenia lub podziału podatników, z wyjątkiem przekształcenia spółki w inną spółkę, albo
w wyniku przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującą we własnym imieniu działalność gospodarczą lub spółki niebędącej osobą prawną, albo
przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które wniosły na poczet kapitału podatnika uprzednio prowadzone przez siebie przedsiębiorstwo, zorganizowaną część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty co najmniej 10 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1000 zł, przy czym wartość tych składników oblicza się, stosując odpowiednio przepisy art. 14, albo
przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej wnoszące tytułem wkładów niepieniężnych na poczet kapitału podatnika, składniki majątku uzyskane przez te osoby albo jednostki w wyniku likwidacji innych podatników, jeżeli te osoby albo jednostki posiadały udziały (akcje) tych innych likwidowanych podatników, albo
przez osoby prawne, osoby fizyczne albo jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, jeżeli w roku podatkowym, w którym podatnik został utworzony, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym, zostało do niego wniesione na poczet kapitału uprzednio prowadzone przedsiębiorstwo, zorganizowana część przedsiębiorstwa albo składniki majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość w złotych kwoty 10 000 euro przeliczonej według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym wniesiono te składniki majątku, w zaokrągleniu do 1000 zł, przy czym wartość tych składników oblicza się, stosując odpowiednio przepisy art. 14
Stawki 9% nie stosują także podatkowe grupy kapitałowe i fundacje rodzinne. Wyłączenie obejmuje również spółkę dzieloną oraz podatnika, który wniósł do innego podmiotu wkład w postaci uprzednio prowadzonego przedsiębiorstwa, zorganizowanej części przedsiębiorstwa albo składników majątku tego przedsiębiorstwa o wartości przekraczającej łącznie równowartość 10 000 euro albo składniki majątku uzyskane w wyniku likwidacji innych podatników, których udziały (akcje) posiadał. Wyłączenie to obowiązuje w roku podatkowym, w którym dokonano podziału albo wniesiono wkład, oraz w roku podatkowym bezpośrednio po nim następującym.
Spółka komandytowa jako mały podatnik CIT
Spółki komandytowe są podatnikami podatku dochodowego od osób prawnych od 1 stycznia 2021 roku, a jeśli spółka tak postanowiła – od 1 maja 2021 roku.
Przykład 1.
Podatnik będący spółką komandytową postanowił stosować przepisy ustawy o CIT nie od 1 stycznia 2021 roku, lecz od 1 maja 2021 roku. Chce on wybrać stawkę podatku CIT w wysokości 9%. Zastanawia się jednak, za jaki okres ustalić przychód ze sprzedaży. Czy może to zrobić za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2021 roku?
W takiej sytuacji spółka komandytowa nie jest podatnikiem rozpoczynającym działalność, bo kontynuuje działalność prowadzoną przed 1 maja 2021 roku – zmienia się jedynie jej status podatkowy. Aby stosować stawkę 9% w roku podatkowym trwającym od 1 maja do 31 grudnia 2021 roku, spółka musi mieć status małego podatnika. Spółka nie miała wcześniej roku podatkowego w CIT, dlatego wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego podatku VAT) ustala się na podstawie jej poprzedniego roku obrotowego. Nie może więc ograniczyć się do okresu od 1 stycznia do 30 kwietnia 2021 roku. Jeżeli spółka zamknęła księgi rachunkowe na 31 grudnia 2020 roku, uwzględnia przychody ze sprzedaży z roku obrotowego zakończonego tego dnia. Jeżeli nie zamknęła ksiąg na ten dzień i kontynuowała rok obrotowy do 30 kwietnia 2021 roku, uwzględnia przychody ze sprzedaży od 1 stycznia 2020 roku do 30 kwietnia 2021 roku. Dodatkowo przychody osiągnięte od 1 maja do 31 grudnia 2021 roku nie mogą przekroczyć równowartości 2 000 000 euro.
Status małego podatnika na kolejne lata wyjaśnia interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 17 grudnia 2021 roku (sygn. 0111-KDIB2-1.4010.476.2021.1.AP). Organ uznał za prawidłowe stanowisko, że spółka komandytowa, która stała się podatnikiem CIT 1 maja 2021 roku, ustala status małego podatnika na 2022 rok na podstawie przychodu ze sprzedaży osiągniętego od 1 maja do 31 grudnia 2021 roku, czyli w swoim poprzednim roku podatkowym. Nie jest to zmiana stanowiska z przykładu 1 – przykład dotyczy statusu na 2021 rok, a interpretacja statusu na 2022 rok.
Podsumowując, spółka komandytowa może opodatkować swoje dochody według stawki 9%. Musi jednak mieć status małego podatnika, a jej przychody osiągnięte w bieżącym roku podatkowym nie mogą przekroczyć równowartości 2 000 000 euro. Spółka nie może też podlegać wyłączeniom opisanym wyżej.
Polecamy:
