Poradnik Przedsiębiorcy

Powered by

wFirma.pl

Poznaj
niezbędne narzędzia
do zarządzania
Twoją firmą!

Dostępne
na wszystkie
platformy

Apple Windows Android BlackBerry

Zwrot środka trwałego na podstawie faktury korygującej

Wydatki zakwalifikowane przez przedsiębiorców do środków trwałych firmy co do zasady powinny być wykorzystywane w działalności dłużej niż rok. W sytuacji gdy przedmiot ulegnie zniszczeniu czy też przedsiębiorca zgodnie z umową zdecyduje się na odstąpienie od umowy, może nastąpić zwrot przedmiotu. W takim przypadku zwrot środka trwałego powinien zostać udokumentowany fakturą korygującą. Sprawdź, jak rozliczyć taką transakcję oraz co zrobić z już zamortyzowaną częścią środka trwałego.

Co uznajemy za środek trwały?

W celu zaliczenia składnika majątku do środków trwałych konieczne jest spełnienie 5 warunków. Składnik taki musi:

  1. być własnością lub współwłasnością przedsiębiorcy,

  2. być wytworzony lub nabyty przez przedsiębiorcę,

  3. mieć przewidywany okres użytkowania w działalności przekraczający rok,

  4. być kompletnym i zdatnym do użytku w dniu przyjęcia do użytkowania,

  5. być wykorzystywanym przez przedsiębiorcę w ramach prowadzonej działalności lub też oddany do użytkowania na podstawie umowy leasingowej, dzierżawy czy też umowy najmu.

Zgodnie z przepisami podatkowymi odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się z zastosowaniem stawek określonych w wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych.

Obowiązują one w odniesieniu do środków trwałych o wartości początkowej wyższej niż 3500 zł. Do środków trwałych o wartości początkowej równej lub niższej niż 3500 zł mogą być stosowane stawki z wykazu lub można dokonać odpisu amortyzacyjnego jednorazowo.

W przypadku, gdy cena nabycia przedmiotu nie przekracza 3500 zł i przewidywany okres użytkowania jest krótszy niż rok, nie możemy go zaliczyć do środków trwałych, gdyż nie pozwala nam na to definicja tych środków.

Należy dodatkowo pamiętać o składnikach majątku zaliczanych do środków trwałych, które nie podlegają amortyzacji. Wykaz takich składników znajdziemy w art. 22c ustawy o PIT. Na mocy powołanego przepisu amortyzacji nie podlegają:

  1. grunty i prawa wieczystego użytkowania gruntów,

  2. budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami lub lokale mieszkalne, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy, jeżeli podatnik nie podejmie decyzji o ich amortyzowaniu,

  3. dzieła sztuki i eksponaty muzealne,

  4. wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w inny sposób niż określony w art. 22b ust. 2 pkt 1,

  5. składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawieszono albo zaprzestano tę działalność

- zwane odpowiednio środkami trwałymi lub wartościami niematerialnymi i prawnymi.

Zwrot środka trwałego

Przyczyny zwrotu środka trwałego jak już wspomniano mogą być różne. Odpisy amortyzacyjne zaliczane są do kosztów w miesiącu następującym po miesiącu przyjęcia składnika majątku do ewidencji środków trwałych. Amortyzacja kończy się w miesiącu zrównania wartości odpisów amortyzacyjnych z wartością początkową składnika majątku lub też w momencie stwierdzenia jego braku czy też jego likwidacji. Zwrot towaru oznacza, że nie jesteśmy już właścicielami danego przedmiotu, w związku z czym w takiej sytuacji zarówno zaprzestanie amortyzacji jest konieczne, jak i dokonanie korekty zaksięgowanych w miesiącach poprzednich odpisów amortyzacyjnych. Co istotne, korekty odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w miesiącu otrzymania faktury korygującej.

Zgodnie z art. 22 ust. 7c ustawy o PIT, jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.