Poradnik Przedsiębiorcy

Timeshare - co oznacza i jakim przepisom podlega?

Umowa timeshare to umowa, na podstawie której konsument nabywa prawa do korzystania z miejsca zakwaterowania w oznaczonym czasie w każdym roku, zobowiązując się przy tym do zapłaty przedsiębiorcy ryczałtowo określonego wynagrodzenia, przy czym umowa timeshare musi obejmować okres co najmniej 1 roku. Tego typu usługi oferowane są przez hotele, ośrodki turystyczne, właścicieli apartamentów czy nawet statków pasażerskich, których atrakcyjność polega na tym, że zapewniają właścicielowi czy przedsiębiorcy efektywną eksploatację obiektu objętego udziałami. Jednak przed zawarciem umowy timeshare przedsiębiorca musi wypełnić obowiązki nałożone na niego Dyrektywą 2008/122/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany i wdrażającą ją do polskiego systemu prawnego ustawą o timeshare z 2011 roku.

Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy

Przepisy chroniące interes konsumentów, którymi w rozumieniu powołanej dyrektywy i ustawy są nabywcy praw do miejsca zakwaterowania na podstawie timesharingu, wprowadzają obowiązek informacyjny obciążający przedsiębiorcę, czyli stronę umowy będącą profesjonalistą. Przyjęcie takiego rozwiązania wynika z nierównowagi stron - przedsiębiorca jest stroną silniejszą, dlatego nałożono na niego obowiązek informacyjny, który ma być wyrazem ochrony interesu konsumenta, jako strony słabszej i mniej doświadczonej.

Ważne!

Zgodnie z dyrektywą, konsumentem jest nabywca udziałów w nieruchomości lub prawa do korzystania z określonego miejsca zakwaterowania. Może nim być każda osoba fizyczna, która nabywa takie prawo czy na rzecz której takiej prawo zostaje ustanowione, a cel nabycia nie jest związany z działalnością gospodarczą prowadzoną przez tę osobę.

Z powyższego wynika, że nabycie praw w ramach timesharingu dotyczy tylko osób fizycznych, które zawierają umowę w celach prywatnych.

Obowiązek informacyjny przedsiębiorcy jest realizowany poprzez załączenie do umowy i wypełnienie formularza informacyjnego. Formularz musi zachować formę pisemną - papierową lub na innym trwałym nośniku - i zostać dostarczony konsumentowi jeszcze przed zawarciem umowy, tak by konsument mógł dokładnie się z nim zapoznać. Stanowi on integralną część umowy timeshare, a w razie jego braku lub niewypełnienia, termin ustawowy odstąpienia od umowy zostaje znacznie wydłużony.

Należy podkreślić, że formularz informacyjny powinien być sporządzony w języku lub jednym z języków urzędowych państwa, w którym nabywca ma miejsce zamieszkania lub w którym przebywa, chyba że wolą nabywcy jest sporządzenie formularza w innym języku. Przedsiębiorca może skorzystać ze standardowego formularza informacyjnego stanowiącego załącznik do ustawy.

Treść formularza informacyjnego

Przedsiębiorca musi zawrzeć w formularzu przede wszystkim:

  1. Dane przedsiębiorcy:

    1. Imię, nazwisko i adres, jeśli przedsiębiorca jest osobą fizyczną.

    2. Nazwę, siedzibę, adres, numery rejestrów, oznaczenie formy prawnej działalności oraz imię i nazwisko osoby uprawnionej do reprezentowania - jeśli przedsiębiorca jest osobą prawną.

  2. Dane właściciela budynku lub lokalu bądź miejsca zakwaterowania będącego przedmiotem umowy (jeśli nie jest tożsamy z przedsiębiorcą):

    1. Imię, nazwisko i adres, jeśli właściciel jest osobą fizyczną.

    2. Nazwę, siedzibę, adres, numery rejestrów, oznaczenie formy prawnej działalności oraz imię i nazwisko osoby uprawnionej do reprezentowania - jeśli właściciel jest osobą prawną. 

  3. Treść prawa korzystania z miejsca zakwaterowania:
    1. Oznaczenie czasu w każdym roku, w którym nabywca może wykonywać swoje prawo.

    2. Określenie, czy nabywca może przenieść uprawnienie do wykonywania tego prawa na osobę trzecią.

    3. Określenie, czy nabywca może zmienić treść tego prawa.

    4. Oznaczenie zasad zbywania tego prawa i kosztów z tym związanych.

  4. Określenie miejsca zakwaterowania, będącego przedmiotem umowy lub wskazanie sposobu ich oznaczenia:

    1. Dokładny opis i położenie.

    2. W razie wskazania sposobu oznaczenia, należy zawrzeć listę budynków lub lokali.

  5. Określenie ryczałtowego wynagrodzenia za nabycie prawa i podstawy naliczania innych należności.

  6. Przesłanki wykonywania prawa miejsca zakwaterowania określone przez przepisy państwa, w którym jest ono położone.

  7. Informacje o prawie odstąpienia od umowy ze wskazaniem skutków skorzystania z tego prawa.

    1. Określenie sposobu skorzystania z prawa do odstąpienia.

    2. Określenie kosztów, które przedsiębiorca może ponieść w przypadku odstąpienia przez nabywcę od umowy, a które nabywca będzie zobowiązany zwrócić.