Poradnik Przedsiębiorcy

Ulgi w zeznaniu rocznym - wykaz z objaśnieniem

Zeznanie roczne PIT mają obowiązek złożyć wszyscy podatnicy, którzy osiągnęli przychody w roku podatkowym. Ażeby obniżyć obciążenie podatkowe lub uzyskać większy zwrot podatku, można skorzystać z ulg podatkowych. Ich katalog jest ściśle określony w ustawie o PIT. Mogą one powodować obniżenie dochodu lub podatku. Sprawdź jakie przysługują Ci ulgi w zeznaniu rocznym!

Ulgi w zeznaniu rocznym - rodzaje

Ulga na internet

Z ulgi na internet mogą korzystać tylko podatnicy rozliczający się według skali podatkowej oraz opłacający ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Wydatki na użytkowanie internetu mogą być odliczone od dochodu tylko w przypadku, gdy nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w ramach działalności gospodarczej. Ulga ta nie przysługuje podatnikom rozliczającym się według podatku liniowego. Podlega ona odliczeniu od podstawy opodatkowania.

Ulga na internet przysługuje podatnikom, którzy do tej pory z niej nie korzystali oraz podatnikom, którzy po raz pierwszy skorzystali z niej przy rozliczaniu zeznania rocznego za rok 2015.

Kwota możliwa do odliczenia jest limitowana - maksymalna, o którą podatnik może pomniejszyć dochód, wynosi 760 zł na osobę.

Podatnik, który zamierza skorzystać z ulgi na internet, musi posiadać dokumenty stwierdzające poniesienie tego rodzaju wydatków. Muszą one zawierać w szczególności: dane identyfikujące kupującego usługę dostępu do internetu i sprzedającego tę usługę, rodzaj zakupionej usługi oraz kwotę zapłaty.

Ulga na dziecko

Ulga na dziecko jest kolejną kategorią ulgi która podlega odliczeniu od podatku. Przysługuje na dziecko, w stosunku do którego podatnik:

  • wykonywał władzę rodzicielską,

  • pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,

  • sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Ulgi przysługują za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał czynności, o których mowa powyżej, i jest zależna od liczby małoletnich dzieci.

Ulgi te nie są limitowane, w przypadku jednego małoletniego dziecka jej miesięczna wartość wynosi 92,67 zł, pod warunkiem że:

  • dochody podatnika pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112 000 zł,

  • dochody podatnika niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56 000 zł; wyjątek od tej reguły stanowi podatnik samotnie wychowujący małoletnie dziecko, dla którego limit dochodów wynosi 112 000 zł.

W przypadku dwojga małoletnich dzieci miesięczna wartość ulgi w zeznaniu rocznym wynosi 92,67 zł na każde z nich.

W przypadku trojga i więcej małoletnich dzieci – kwota:

  • 92,67 zł odpowiednio na pierwsze i drugie dziecko,

  • 166,67 zł na trzecie dziecko,

  • 225 zł na czwarte i każde kolejne dziecko.

Ulga na wydatki rehabilitacyjne

Z ulgi rehabilitacyjnej w rozliczeniu PIT, podobnie jak w latach poprzednich, mogą skorzystać podatnicy, którzy są niepełnosprawni lub mają na utrzymaniu następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe – jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają 10 080 zł.

Warunkiem odliczenia wydatków rehabilitacyjnych jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

  1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z 3 stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

  2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

  3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16. roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na cele rehabilitacyjne oraz wydatki związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Za wydatki rehabilitacyjne uważa się wydatki poniesione na:

  • adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

  • przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

  • zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,

  • zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,

  • odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,

  • odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,

  • opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2280 zł,

  • utrzymanie, przez osoby niewidome I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa, psa przewodnika – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2280 zł,

  • opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,

  • opłacenie tłumacza języka migowego,

  • kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25. roku życia,

  • leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),