0 0
dni
0 0
godz
0 0
min
0 0
sek

Wynagrodzenie płatnika za pobór podatków

Nasz ekspert:
Artykuły autora

Wielkość tekstu:

Prawo podatkowe posługuje się wieloma różnymi pojęciami, na których czele stoją podatnik oraz płatnik. Te dwa podmioty są bardzo istotne z punktu widzenia realizacji obowiązków względem urzędów skarbowych. w W niniejszym artykule wyjaśniamy kim jest płatnik oraz czym jest wynagrodzenie płatnika?

Kim jest płatnik w myśl przepisów?

Zgodnie z treścią art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Płatnika możemy porównać do pośrednika pomiędzy podatnikiem (osobą zobowiązaną do zapłaty podatku) a odpowiednim organem skarbowym (najczęściej urzędem skarbowym uprawnionym do otrzymania podatku). Do najczęściej spotykanych płatników należą pracodawcy oraz zleceniodawcy. Pamiętajmy, że księgowi w firmach nie mogą być uznawani za płatników, choć ich praca rzeczywiście polega na faktycznym obliczaniu, pobieraniu i wpłacaniu podatku do właściwych urzędów skarbowych.

Wyrok WSA w Gdańsku z 15 czerwca 2021 roku (sygn. akt I SA/Gd 346/21)

„Odpowiedzialność płatnika nie jest odpowiedzialnością za zobowiązanie podatkowe ciążące na podatniku. Odpowiada on za własne działanie (bądź zaniechania działania) związane z wykonywaniem przez niego ustawowych obowiązków płatnika (określonych w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa), a nie za zobowiązanie podatnika, co wprost wynika z art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga, że obowiązki płatnika mają charakter publicznoprawny. Oznacza to, że płatnik nie może uwolnić się od ciążących na nim obowiązków w drodze umowy zawartej z inną osobą. Co więcej, nawet organ podatkowy, poza wypadkami wskazanymi w ustawie, nie może zwolnić płatnika z jego obowiązków”.

Wynagrodzenie płatnika

Płatnik odgrywa bardzo ważną rolę w zakresie realizacji obowiązków podatkowych względem państwa. To on musi bowiem dokonać poprawnego obliczenia należnego podatku oraz potrącenia go w formie zaliczki z wynagrodzenia swojego pracownika, wykonawcy lub zleceniobiorcy. Działania płatnika obejmują więc szereg różnych czynności prawnych, za które taki podmiot ponosi odpowiedzialność karną skarbową. Wynagrodzenie płatnika stanowi rekompensatę finansową z tytułu wykonywania powyższych czynności.

Zgodnie z treścią art. 28 Ordynacji podatkowej płatnikom i inkasentom przysługuje zryczałtowane wynagrodzenie płatnika z tytułu terminowego wpłacania podatków pobranych na rzecz budżetu państwa. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia sposób ustalania wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa w relacji do kwoty pobranych podatków oraz tryb pobrania wynagrodzenia, uwzględniając przy ustalaniu wynagrodzenia rodzaj pobranego podatku, a także sprawność pobrania wynagrodzenia. Rada gminy, rada powiatu oraz sejmik województwa może ustalać wynagrodzenie płatnika lub inkasenta z tytułu poboru podatków stanowiących dochody, odpowiednio, budżetu gminy, powiatu lub województwa.

Od 1 lipca 2022 roku ustawodawca wprowadził wyższe stawki wynagrodzenia płatników za pobór podatków od swoich pracowników. Z dotychczasowej stawki 0,3% pobranego podatku przeszliśmy do stawki 0,6%. Podwyższone wynagrodzenie płatnika obowiązuje od 1 stycznia 2023 roku. Prawo do wynagrodzenia będą mieli jednak tylko ci płatnicy, którzy terminowo regulują swoje powinności względem urzędów skarbowych. Dla przypomnienia płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc nie później niż:

  • do 5. dnia następnego miesiąca – dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych,
  • do 15. dnia następnego miesiąca – dla płatników składek posiadających osobowość prawną,
  • do 20. dnia następnego miesiąca – dla pozostałych płatników składek.

Twórcy i artyści przesyłają deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne oraz opłacają składki za okres wykonywania działalności twórczej lub artystycznej przed dniem wydania decyzji Komisji do Spraw Zaopatrzenia Emerytalnego Twórców w terminie opłacania składek za miesiąc, w którym otrzymali decyzję.

Płatnik składek, który opłaca składki wyłącznie za siebie, przysyła jedynie deklarację rozliczeniową.

Duchowni są zwolnieni z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych za kolejny miesiąc także wówczas, gdy zmiana w stosunku do miesiąca poprzedniego jest spowodowana wyłącznie zmianą minimalnego wynagrodzenia lub przeciętnego wynagrodzenia.

Przykład 1.

Pan Marek zatrudnia dwóch pracowników w swojej firmie. W związku z tym, że są oni zatrudnieni na podstawie umowy o pracę, mężczyzna jest zobowiązany do obliczania, pobierania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzenia swoich zatrudnionych. W styczniu 2023 roku zaliczki na podatek obu pracowników wyniosą łącznie 588 zł (2x 294 zł), co oznacza, że panu Markowi jako płatnikowi podatków będzie przysługiwało wynagrodzenie płatnika z tego tytułu w wysokości 3,53 zł za dany miesiąc (wg stawki 0,6% x 588 zł).

Wyrok NSA z 7 października 2014 roku (sygn. akt II FSK 2521/12):

„Wysokość wynagrodzenia należnego płatnikowi, stosownie do art. 28 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201), winna być ustalona w relacji do podatku, ustalonego zgodnie z przepisami ustawy podatkowej. Pobranie podatku nienależnie bądź w wysokości wyższej od należnej, powoduje powstanie obowiązku zwrotu wynagrodzenia (w całości, gdy podatek nie był należny lub w części odpowiadającej nadwyżce nad podatkiem należnym). Ustawodawca nie uzależnia przy tym powstania obowiązku zwrotu całości bądź części wynagrodzenia od powodów zaistnienia mylnego przeświadczenia płatnika o istnieniu obowiązku zapłaty podatku czy też jego wysokości. Zwrot wynagrodzenia należny jest zatem zawsze wówczas, gdy w odniesieniu do podatnika stwierdzono nadpłatę podatku pobranego przez płatnika, choćby powodem powstania nadpłaty było zachowanie podatnika. Wynagrodzenie płatnika nie jest zwykłą zapłatą za wykonywane przez niego czynności związane z obliczeniem, poborem i wpłatą podatku, gdyż o jego wysokości decyduje wyłącznie obiektywne kryterium, jakim jest prawidłowa (zgodna z przepisami materialnego prawa podatkowego) wysokość podatku w dacie jego poboru”.

Wynagrodzenia płatnika a jego zwrot

Wynagrodzenie należne płatnikowi uzależnione jest od jego poprawnych działań. Jeśli organ skarbowy ustali, że względem danego podatnika występuje nadpłata podatku już pobranego przez płatnika, to w takiej sytuacji płatnik będzie musiał oddać swoje wynagrodzenie. Dotyczy to również przypadków, w których powodem powstania nadpłaty było zachowanie samego podatnika.

Pobranie podatku nienależnie bądź w wysokości wyższej od należnej również powoduje powstanie obowiązku zwrotu wynagrodzenia – w całości, gdy podatek nie był należny lub w części odpowiadającej nadwyżce nad podatkiem należnym. Ustawodawca nie uzależnia przy tym powstania obowiązku zwrotu całości bądź części wynagrodzenia od powodów zaistnienia mylnego przeświadczenia płatnika o istnieniu obowiązku zapłaty podatku czy też jego wysokości.

Podsumowanie

Płatnik ma prawo do wynagrodzenia za prawidłowe obliczenie, pobranie i przekazanie podatku do właściwego organu skarbowego. Wynagrodzenie płatnika to od 1 stycznia 2023 roku wynosi 0,6% wartości pobranego podatku. W przypadku gdy płatnik pomyli się w swoich działaniach, może zostać zobowiązany do zwrotu pobranego przez siebie wynagrodzenia. Taka sytuacja ma również miejsce, gdy podatek został źle obliczony i pobrany bez winy płatnika, np. z powodu zachowania podatnika.

Artykuły
Brak wyników.
Więcej artykułów
Wzory
Brak wyników.
Więcej wzorów