Poradnik Przedsiębiorcy

WDT - jak prawidłowo opodatkować zawartą transakcję zagraniczną?

Obecnie wielu polskich przedsiębiorców korzysta z możliwości dostawy towarów dla zagranicznych kontrahentów, w tym również z Unii Europejskiej. Jest to szansa na duże poszerzenie rynku zbytu swoich towarów, jednak rozliczanie takich transakcji jest nieco bardziej skomplikowane niż w przypadku sprzedaży krajowej. Dowiedz się, jak rozliczyć WDT, czyli wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów (WDT) - definicja

Określenie WDT zostało wyjaśnione w art. 13 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, i zgodnie z nim, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności opodatkowanych (dostawa towarów) na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju.

Kiedy w WDT powstaje obowiązek podatkowy?

Zgodnie z art. 20 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów powstaje, co do zasady, w momencie wystawienia faktury przez sprzedającego, nie później jednak niż 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym transakcja miała miejsce.

W przypadku dostawy nowych środków transportu obowiązek podatkowy powstaje w chwili ich otrzymania, nie później jednak niż wystawienie faktury przez sprzedającego. W sytuacji, gdy wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest dokonywana w sposób ciągły przez okres dłuższy niż miesiąc, to uważa się ją za dokonaną z upływem każdego miesiąca do czasu zakończenia dostawy tych towarów.

Kiedy przy WDT można zastosować stawkę 0%?

Co do zasady transakcja WDT podlega opodatkowaniu stawką 0% VAT. Jednak sama sprzedaż towarów do innego kraju Unii Europejskiej nie uprawnia do jej zastosowania. Podatnik musi spełnić szereg wymogów, aby sprzedaż towarów dla unijnego kontrahenta mogła zostać opodatkowana na preferencyjnych warunkach. Zostały one wymienione w art. 42 ust. 1 ustawy o VAT - WDT podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że:

  • podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;

  • podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

  • podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Ostatni z powyższych punktów jest niezwykle istotny, gdyż podatnik nie musi być zarejestrowany jako podatnik VAT UE w chwili dokonywania samej transakcji WDT. Wystarczy, że zarejestruje się przed złożeniem informacji podsumowującej wykazującej tę transakcję.