Poradnik Przedsiębiorcy

Inwestycja w obcym środku trwałym - rozliczenie w kosztach

Podatnicy dość często prowadzą swoje działalności w lokalach użytkowanych na podstawie umowy najmu. Zdarza się, że muszą je wyremontować lub dostosować do specyfiki swojej działalności. Powstaje wówczas pytanie, czy poniesione na inwestycję w obcy środek trwały nakłady, nierzadko wysokie, mogą zaliczyć w koszty uzyskania przychodów, a jeśli tak - to w jaki sposób? Podatnicy na dodatek czasem mają wątpliwości co do rozliczania w kosztach wydatków na czynsz za lokal, media, ochronę obiektu czy podatek od nieruchomości.

Rozliczenie kosztów a ustawa o podatku dochodowym

Art. 22 ust. 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: ustawy o pdof) określa, iż za koszty uzyskania przychodów można uznać wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła (poza kosztami wymienionymi w art. 23).

W katalogu kosztów, jakie ustawodawca określił za możliwe do rozliczenia w kosztach prowadzonej działalności, znajdują się również odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (dokonywane zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23).

Amortyzacja a inwestycja w obcym środku trwałym

W myśl art. 22a ust. 1 pkt. “amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

 1)   budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

 2)   maszyny, urządzenia i środki transportu,

 3)   inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi”.

Ustawodawca w katalogu środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, co do których podatnikowi przysługuje prawo do dokonywania odpisów amortyzacyjnych, wymienia również inwestycje w obcych środkach trwałych (art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o pdof).

Z przepisów ustawy wyraźnie wynika, że podatnik ma prawo, by koszty związane z inwestycją w obcych środkach trwałych rozliczać w czasie poprzez odpisy amortyzacyjne.

Inwestycja w obcym środku trwałym - co to jest?

Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie wyjaśnia, czym jest inwestycja w obcym środku trwałym. Art. 5a pkt 1 ustawy o pdof zawiera natomiast pojęcie “inwestycji”. Zgodnie z nim inwestycje to środki trwałe w budowie w rozumieniu Ustawy o rachunkowości. Z kolei środki trwałe w budowie to zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Na podstawie powyższych definicji można dojść do wniosku, iż inwestycja w obcym środku trwałym to wszelkie podjęte przez podatnika czynności, zmierzające do ulepszenia środka trwałego, który nie jest jego własnością, lub polegające na stworzeniu składnika majątku o cechach środka trwałego.

Istotnym jest to, że aby poniesione koszty można było zaliczyć do ulepszenia środka trwałego, powinien mieć miejsce chociaż jeden z elementów ulepszenia -  czyli przebudowa, rekonstrukcja, adaptacja lub modernizacja.

Inwestycje w obcym środku trwałym w orzecznictwie sądowym

Usiłując wyjaśnić, czym jest inwestycja w obcym środku trwałym, należy wziąć pod uwagę również definicję przyjętą w orzecznictwie sądowym. Tak więc uważa się, iż są to nakłady ponoszone w celu ulepszenia istniejącego środka trwałego, niestanowiącego własności podatnika, który jest przez niego wykorzystywany na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub użyczenia, itp.